คลังเก็บบล็อก

The Avengers (B+): รวมพลยอดมนุษย์เที่ยวนี้ “เวิร์ก”

เห็นคนเค้าแห่ไปดูกันเป็นว่าเล่น เดี๋ยวจะตกกระแส เลยต้องรีบตามไปดูกับเค้ามั่ง
อุตส่าห์รอกันมาตั้งหลายปีดีดัก ปูฮีโร่แต่ละตัวกันมา หยอดนิดหยอดหน่อยตอนท้ายทุกเรื่อง
ก็ได้ฤกษ์กันซะที กับรวมเหล่ายอดมนุษย์ฉบับ Marvel เรื่องนี้ The Avengers

The Avengers เรื่องราวก็คงไม่ต้องบอกกันมาก เพราะเห็นตามสื่อกันแทบจะครบหมดก่อนดูแล้ว
เรื่องก็คือ Loki น้องชายผู้แสนจะอาภัพของพี่ Thor จะเอากองทัพมาบุกโลกเพื่อจะยึดครองโลก
เลยร้อนถึงหน่วยชีลด์ที่ต้องรวบรวมเหล่ายอดมนุษย์เพื่อปกป้องโลกจากกองทัพเทพต่างดาวไว้
แต่เหล่าฮีโร่ที่แสนจะแตกต่างกันทั้งนิสัยและปูมหลังแต่ละคน จะรวมพลังปกป้องโลกได้ยังไง

วันนี้จะกลับมาเขียนแบบปกติวิจารณ์ทั่วไป หลังจากเขียนแบบหัวข้อแล้วรู้สึกไม่ค่อยเวิร์กเท่าไหร่ ^^”

Photobucket

เมื่อเป็นการรวมตัวกันของหลายตัวละครแล้ว สิ่งที่มักจะพาหนังตกม้าตายกันทุกครั้งคือ ตัวละคร นี่แหละ
เพราะรวมกันหลายตัวทีไร จะเกิดเหตุการณ์แบบว่าตัวละครบางตัวจำต้องโดนทิ้ง เพราะไม่มีเวลาเล่า

แต่กับ The Avengers ต้องขอบคุณอานิสงค์ของหนังแยกของแต่ละตัวละครก่อนหน้านี้ที่ทำกันมา
เพราะทำให้ไม่ต้องมาเสียเวลาปูปูมหลังนิสัยตัวละครกันให้มากความ เข้าเรื่องได้เลย ขัดแย้งกันได้เลย
แล้วถึงแม้ไม่ต้องเสียเวลา หนังก็ทำให้คนที่ไม่เคยดูได้เข้าใจคาแรกเตอร์ตัวละครได้อย่างรวดเร็วอีกด้วย
หนังใช้วิธีการ 1 ฉากจบ บอกคาแรกเตอร์ตัวละคร ทำให้คนดูไม่มีใครถูกทิ้งให้งงคาโรงว่าใครเป็นใคร

Photobucket

หนังเฉลี่ยความสำคัญของตัวละครได้ครบ ซึ่งจะว่าไปก็ต้องยกความดีให้กับการเลือกตัวละครด้วย
เพราะตัวละครแต่ละตัว มีคาแรกเตอร์ต่างกันที่เกื้อหนุนต่อภารกิจต่อกันได้อย่างเหมาะเจาะและลงตัว
มีทั้งฝ่ายบู๊อย่าง Hulk ฝ่ายบุ๋นมุทะลุแบบ Iron Man มีหัวหน้าทีมแบบ Captain America
มีสายลับ Black Widow และตัวที่จับแยกและเอากลับมารวมได้ถูกเวลาอย่าง Thor และ Hawkeye
โดยเฉพาะตัวละคร Hulk ที่ต้องบอกว่า กลับฟื้นคืนชีพได้ก็คราวนี้ แบบที่หนังเต็ม 2 ภาคยังทำให้ไม่ได้
เมื่อหนังเดินไป แต่ละคนก็มีหน้าที่ที่เกื้อหนุนกันชัดเจน เวลากู้โลกก็ใช้ประโยชน์ทุกคนได้ครบกระบวนท่า

Photobucket

ตัวละครอีกคนที่ไม่พูดถึงไม่ได้คือ Loki โลกิในหนังครั้งนี้ ฉายคาแรกเตอร์ได้ชัดกว่าใน Thor ขึ้นอีก
Loki แสดงให้เห็นถึงภาพของน้องผู้อาภัพของ Thor ที่อยากมีที่ยืนของตัวเอง รวมถึงความเจ้าเล่ห์ของตัว
และนิสัยที่ยังเหมือนเด็กไม่รู้จักโต Loki เป็นตัวละครที่มีเสน่ห์มากยิ่งกว่าครั้งแรกที่ปรากฎใน Thor อีก
แม้ใครอาจจะบอกว่า ก็เพราะ Loki เป็นผู้ร้ายหลัก แต่ก็เป็นผู้ร้ายที่ต้องอยู่ท่ามกลาง 6 ฮีโร่แบบนี้
ยังไม่โดนกลืน แถมโดดเด่นจนน่าสงสารได้ก็ถือว่า ประสบความสำเร็จแล้วในการสร้างคาแรกเตอร์นี้

Photobucket

จุดดีอีกอย่างหนึ่งของหนังคือ การเดินเรื่องที่ครบถ้วนและรวดเร็ว แม้ว่าหนังก็จะยังเล่าแบบสูตรสำเร็จ
ที่ตัวละครมาเจอกัน ปูมหลังต่างกัน มีความขัดแย้ง แล้วก็เป็นความขัดแย้งแบบง่ายๆไม่มีอะไรซับซ้อนด้วย
แต่การเดินเรื่องแบบสูตรสำเร็จ ก็ไม่ใช่ความผิดไม่ใช่หรือ ตราบใดที่ยังรักษาจังหวะและเนื้อเรื่องหนังได้อยู่
เพราะการเล่าเรื่องหนังที่ดีคือ การเล่าเรื่องให้มีเหตุผลและลงตัว เอาตรงนี้ให้ได้ก่อน อย่าไปหาอย่างอื่น

Photobucket

หนังไม่เสียเวลาเอาตัวละครมาเจอกัน ใช้วิธีสร้างความขัดแย้งได้ง่ายแต่ฉลาด และยังมีอารมณ์ขันด้วย
ก่อนจะพาเข้าสู่ข้อมูลของหนัง เรื่องลูกบาศก์พลังเทเซอแรค หนังอาจจะใช้เวลาพอสมควรในการปูเรื่องตรงนี้
แต่ก็ไม่ลืมที่จะใส่ปมและคาแรกเตอร์ของตัวละครเอามาเสริมการเล่าให้เป็นประโยชน์ระหว่างเล่าให้ข้อมูลไป
และยังเดินเส้นเรื่องหลักที่ Loki จะบุกโลกไปพร้อมกันได้ดี ที่แม้แต่คนรอจะดูโลกโดนบุกท่าเดียวก็ยังไม่เบื่อ

และพอถึงฉากถล่มโลก ก็ถล่มกันสะใจและให้ความรู้สึกบุกโลกจริงๆ ไม่เหมือนใน Transformer (แอบกัด)
ฮีโร่ได้แสดงพลังตัวเองคุ้มค่าเต็มที่ พอพวก Loki บุกมาไม่หยุดก็ยังทำให้รู้สึกว่าสิ้นหวังได้จริงอีกด้วย
ถึงจะบุกแค่ในแมนฮัตตันก็เถอะ ยังดีกว่าโม้ว่าบุกไปทั่วโลก แต่กลับรู้สึกหร๋อมแหร๋มแบบหนังบางเรื่อง (แอ๊ะๆ)

Photobucket

ถ้าจะมีอะไรที่ขัดใจบ้างสำหรับหนังก็ตรงที่ หนังอาจจะลงลึกตัวละครบางตัวได้แบบผิวๆไปสักหน่อย
โดยเฉพาะตัวละครอย่าง Black Widow กับ Loki ยังรู้สึกว่าหนังน่าจะเล่นกับความเจ้าเล่ห์ตัวละครได้อีก
บทสนทนาและการกระทำบางอย่างดูยังไม่คมคายนัก อย่าง Loki บ่อยครั้งก็เป็นผู้ร้ายแบบโต้งๆเลย
หรืออย่าง Black Widow เป็นตัวละครที่ผมเห็นว่าน่าสนใจไม่น้อย ยิ่งกับฉากที่เผชิญหน้ากับ Loki
และปูมหลังกับ Hawkeye ที่น่าสนใจทีเดียว แต่หนังก็หยุดไว้แค่นั้น คงต้องไปลุ้นเอาภาคแยกล่ะมั้ง ^^

แต่ว่ามองในอีกมุม นี่ไม่ใช่ The Dark Knight ที่จะให้น้อง Loki ร้ายลึกแบบ Joker ซึ่งก็ไม่ใช่
และหนังก็ไม่มีเวลาให้เสียมากขนาดนั้น นี่คือ Pace ที่เหมาะสมและเล่าเรื่องได้กระชับลงตัวแล้ว
เพียงแค่รู้สึกว่า หนังพา Loki มาได้ไกลกว่าใน Thor แล้ว อยากให้ลงลึกไปอีกสักนิดก็น่าจะดี
ส่วนตัวละครฮีโร่อื่นขอยกประโยชน์ให้ และไปดูหนังแยกเดี่ยวพวกเขาดีกว่า เห็นชัดกันหมดทุกคน ^^

Photobucket

สุดท้าย ความน่ารักของหนังเรื่องนี้ก็คือ มุขคาแรกเตอร์ขำขัน ที่มีให้เห็นตลอดทางของหนัง
โดยเฉพาะการเล่นกับคาแรกเตอร์ตัวละคร ซึ่งทำให้ดูเป็นธรรมชาติมาก เพราะมันกลมกลืนไปกับหนัง

การเล่นกับการหลงยุคของกัปตัน…ที่เวลาคนอื่นเข้าพูดอะไร ก็เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง
ความกวนประสาทของพี่เตารีด…อันนี้ผมว่ายังจัดแค่ขำๆ อยากดูจัดเต็มต้องไปดูใน Iron Man
ความเป็นพี่น้องของ Thor กับ Loki…ธอร์ป้องน้องแต่อยู่ๆก็…(ไปดูเอง) หรือตอนลงมาสู้กัน
และการเล่นกับความเป็น Hulk…ซึ่งมีโมเมนต์ที่คนต้องขำอย่างน้อยก็สองครั้งในหนังแน่นอน

หลายคนอาจมองแค่มุขขำๆ แต่ผมมองว่าเป็นมุขที่เนียนตาดีมาก เพราะเล่นกับคาแรกเตอร์ตัวละคร
ซึ่งคนทำหนังไทยเราก็น่าจะศึกษาได้เช่นกันว่าเขาเล่นยังไงให้เนียนตาและเข้ากับตัวละครได้ดีด้วย
ไม่ใช่เอะอะก็เอามุขมาลงเพื่อตั้งใจให้ขำแบบที่เราเห็นกันโดยทั่วไป ซึ่งคนดูเขาเริ่มรู้สึกฝืดกันหมดแล้ว

Photobucket “ดูสนุกและคุ้มค่าตั๋ว มาตรฐานหนังฮีโร่ Marvel ยังเป็นอ๋องในตองอูครับ”

Photobucket
เอารูปนี้มาแทนที่จะเป็นโปสเตอร์ เพราะชอบเป็นการส่วนตัว ผมว่าสวยกว่าโปสเตอร์อีก

The Band’s Visit (B): คืนหนึ่งที่วงออเคสตร้าหลงทาง

ทีแรกว่าจะไปดู Battleship มาเขียน แต่สงสัยจะเลทเกินไปละ คนเค้าไปดูมาหมดแล้ว
ก็เลยหาหนังในตู้ดีวีดีที่ยังไม่เคยดูมานั่งดูเล่นดีกว่า หาอะไรรื่นเริงสนุกๆดูอยู่บ้านซะหน่อย
ก็มาเจอหนังเรื่องนี้ ท่าจะไม่เลว กวาดรางวัลมาทั่วโลกตั้ง 35 รางวัล รวมทั้งจากคานส์ด้วย
หนังเรื่องนี้เป็นหนังอิสราเอล แต่เล่าเรื่องคนอียิปต์มาอิสราเอล ชื่อว่า The Band’s Visit

The Band’s Visit เล่าเรื่องของวงออเคสตร้าตำรวจจากอียิปต์ที่จะมาเปิดแสดงที่อิสราเอล
แต่ปรากฎว่ารถตู้ที่มาส่งกลับมาส่งผิดที่ เท่านั้นไม่พอ พอจะหาทางไปเองก็ไปลงผิดที่อีก
เพราะชื่อเมืองอ่านคล้ายกัน แต่สะกดคนละแบบ วงออเคสตร้าตำรวจวงนี้ก็เลยคว้างอยู่ในเมืองเล็กๆ
แล้วใน 1 คืนก่อนที่จะเดินทางต่อไปให้ถูกเมืองนั้น เหล่าสมาชิกวงจะไปทำอะไรกันบ้าง

Photobucket

หนังรางวัล Un Certain Regard 2007 จากเมืองคานส์

ดูเหมือนหนังรางวัลนี้จากเมืองคานส์ มักจะมีเอกลักษณ์อย่างหนึ่งคือ ไม่เดินเรื่องเหมือนชาวบ้านเขา
หนังที่เนื้อเรื่องประมาณนี้ จะทำให้ตลกเฮฮาไปเลยก็ยังได้ ดูจากจังหวะหนังแล้วก็เอื้อมากเหลือเกิน
แต่หนังกลับแน่วแน่ในอารมณ์นิ่งตลอดเรื่อง ซึ่งถ้าคนที่คุ้นกับหนังแบบฮอลลีวู้ดคงจะรู้สึกอึดอัดไม่น้อย
แต่ถ้าเราเข้าใจว่าเพราะวัฒนธรรมที่ต่างกัน เราก็จะเข้าใจอารมณ์ช่องว่างของตัวละครที่เป็นอย่างนั้น

แม้จะใช้วัฒนธรรมที่ต่างกันสร้างอารมณ์ แต่การใช้ภาษาอังกฤษก็ทำให้อารมณ์เบาบางไปหน่อย
ก็เข้าใจว่าเพื่อให้หนังเดินเรื่องได้ราบรื่นขึ้น แต่บางทีการให้คนอิสราเอลพอเข้าใจภาษาอาหรับบ้าง
ก็น่าจะดีไม่น้อย เพราะเป็นอะไรที่ชัดสุด หรือกระทั่งชีวิตประจำวันเล็กๆน้อยๆที่ต่างกันบ้าง
แต่หนังใช้เรื่องง่ายๆ ใช้ปมและความหลังของตัวละครเล่าเรื่องใน 1 คืน เลยทำให้รู้สึกธรรมดาไปอยู่

Photobucket

แล้วทำไมหนังถึงเป็นขวัญใจเทศกาลหนังซะมากมาย

ถึงหนังจะเบาบางเรื่องความต่างของตัวละครไป (เข้าใจว่าคนอียิปต์กับอิสราเอลอาจไม่ได้ใช้ชีวิตต่างกันนัก)
แต่จุดเด่นสุดของหนังคือ หนังสร้างโมเมนต์จดจำตัวละครได้ชวนจี๊ด จนทำให้หนังดูน่ารักเหลือเชื่อ
ทั้งที่หนังอยู่ในอารมณ์เกือบจะโทนเดียวตลอด แต่หนังก็ฮุคเราได้ตลอดในทุกโมเมนต์ที่อมยิ้มน่ารัก
ทั้งปูมหลังทั้งคาแรกเตอร์ มีทั้งความจริงจังและอารมณ์ตลกน่ารักที่ผสมผสานกันได้อย่างลงตัว

ยกตัวอย่าง ฉากตามรูปข้างบนนี้ ที่ถ้าใครได้ดูหนังแล้วจะต้องรักฉากนี้ที่สุด เพราะเป็นฉากที่น่ารักมาก
เป็นฉากของ Haled นักเป่าแตรจอมหลีหญิงของวง ที่แนะนำเจ้าหนุ่มน้อยให้จีบหญิงแบบซื่อๆแต่จี๊ด
หรือโมเมนต์ของ Tawfiq หัวหน้าวงกับ Dina เจ้าของร้านอาหารเล็กๆที่เขาต้องมาขออาศัยคืนนึง
เมื่อทั้งสองได้คุยกันเรื่องปมความรัก เป็นโมเมนต์ที่ผสมความดราม่าและตลกได้ทั้งจริงจังและชวนอมยิ้ม

ยังมีตัวละครเล็กๆในหนังที่มีคาแรกเตอร์น่ารักๆ และหนังก็เรียงร้อยโมเมนต์ให้อยู่ในความจำเราได้ต่อเนื่อง
แล้วเมื่อคิดไปอีกขั้นว่า อันที่จริงประวัติศาสตร์อียิปต์กับอิสราเอลก็ไม่สู้ดีเท่าไหร่ (ในหนังมีแอบใส่)
การที่หนังให้อารมณ์แบบนี้ ทำให้หนังก้าวข้ามจากหนังที่ให้ความบันเทิง เป็นหนังเชื่อมสัมพันธ์ได้เลย
แม้ว่าจะน่าเสียดายนิดๆว่า หนังน่าจะเสริมความแตกต่างเล็กๆน้อยๆให้ชัดขึ้น รวมถึงภาษาที่ใช้ก็ตาม

Photobucket

แล้ววงออเคสตร้าหลงทางวงนี้ น่าดูหรือไม่น่าดู

ที่ผมรู้สึกว่าหนังไปไม่ถึง B+ เพราะหนังออกจะเดินเรื่องเรียบไปสักนิด และตัวเรื่องเองก็ไม่ได้มีมุมเล่าใหม่ๆ
และแม้หนังจะมีโมเมนต์น่ารักให้ได้อมยิ้มตลอดทาง แต่ความสนุกแบบคนทั่วไปเข้าถึง เป็นสิ่งที่หนังขาด
เข้าใจว่าความโมโนโทนมันเข้ากับเมืองอันแสนเงียบในหนัง แต่การจะใส่ผงชูรสสักนิดก็คงไม่เสียหายอะไร
แต่ก็นั่นแหละ ถ้ามุมคอหนังแนวนี้ก็อาจบอกว่า ถ้าหนังมีเฮฮาแหลมขึ้นมา ก็เสียสมดุลหนังกันหมดพอดี

ก็ขึ้นกับว่า คุณจะเปิดรับหนังแบบนี้หรือไม่ และพร้อมจะเข้าไปสัมผัสอารมณ์ตลกน่ารักที่แตกต่างหรือเปล่า
เอาเป็นว่า ถ้าคุณเป็นคอหนังอาร์ต ก็คงไม่ใช่ปัญหาที่คุณจะซึมซับความน่ารักของหนังในรสชาติใหม่ๆ
แต่ถ้าคุณเป็นคอหนังเมนสตรีม คุณคงจะต้องสูดหายใจลึกๆแล้วกล้าจะอดทนดูหนังที่ออกจะโมโนโทนนี้

Photobucket “ถ้ารับความโมโนโทนของหนังได้ หนังเรื่องนี้อมยิ้มน่ารักดีครับ”

Photobucket

Mirror Mirror (B): เทพนิยายร้ายรั่วน่ารัก

ปีนี้มีหนังที่ดัดแปลงมาจากนิยายสโนไวท์ถึงสองเรื่อง แต่คนละอารมณ์โดยสิ้นเชิง
แล้วก็ดูเหมือนว่า หนังที่กำลังมาแรงกลับเป็นหนังที่มาทีหลังของเจ๊ชาร์ลิซกับหนูเบลล่า
แต่ว่าเรื่องที่มาก่อน ก็ใช่ว่าจะน้อยหน้าที่ไหน มีเจ๊บานฉ่ำนำมาเอง (ฉันล่ะเกลียดชื่อไทยจริงๆ)
ว่าแล้วก็ไปพิสูจน์หนังสโนไวท์ที่มาก่อนเรื่องนี้เลยกับ Mirror Mirror

Mirror Mirror เรื่องราวเป็นอย่างไรคงไม่ต้องบอกมาก เพราะมันดัดแปลงมาจากสโนไวท์
ทุกองค์ประกอบมีครบตั้งแต่ราชินีใจร้าย เจ้าชายรูปงาม คนแคระทั้งเจ็ด และแน่นอน “สโนไวท์”
ซึ่งเรื่องราวก็ยังเป็นสโนไวท์ต้องพยายามเอาชนะราชินีแม่มดชั่วร้าย และชิงบัลลังก์กลับมา
เพียงแต่ว่าในฉบับนี้ สโนไวท์ไม่ได้รอเจ้าชายมาช่วยแบบนิยาย แต่เธอมีวิธีจัดการของเธอเอง

Photobucket

รั่วเล็กๆอมยิ้มหน่อยๆน่ารักกำลังดี

เมื่อหนังมาอยู่ในมือของ ทาร์เซม ซิงก์ ผู้กำกับงานอาร์ตอลังการ ก็น่าสงสัยว่าทำไมเรื่องนี้ไม่เห็นอลังบ้าง
แต่ก็พบว่า งานหนังเรื่องนี้ของทาร์เซม ลงตัวกว่างานที่ผ่านๆมามาก ทั้งการใช้งานอาร์ตที่ไม่ฟุ่มเฟือย
ทุกองค์ประกอบในหนังดูมีเป้าหมายในการใช้เล่าเรื่องหมด ถึงแม้จะมีขาดๆเกินๆไปบ้างบางฉาก
แล้วการเล่าเรื่องก็น่ารักกำลังดีไปหมด การวางจังหวะเรื่อง ทั้งอารมณ์จริงจังและมุขตลกลงตัวตลอด

และแม้หนังดูจะอยู่ในอารมณ์เล่นๆตลอด แต่ก็เป็นการฉีกไปจากหนังดัดแปลงจากนิยายยุคหลังๆ
ที่มักไปโทนจริงจังหมด หนังยังคงอารมณ์เทพนิยาย แต่บทพูดก็ให้อารมณ์สมัยใหม่ไม่ตกยุค จิกได้แสบๆคันๆ

ถ้าจะมีอะไรที่ทำให้ใครอาจจะไม่ชอบ ก็คงเป็นที่หนังออกจะนิยายจัง บางช่วงก็ลอยๆเหมือนไม่มีเป้าหมาย
บางช่วงตัวละครก็ดูจะคิดตัดสินใจอะไรง่ายๆ จนอาจจะไม่คุ้นกับคนยุคนี้ที่ดูหนังตัวละครซับซ้อนหน่อย
ก็อยากจะบอกว่า จงสนุกไปกับเทพนิยายแล้วให้หนังเอนเตอร์เทน แล้วเพื่อนๆจะหัวเราะมีความสุขตาม
เพราะถึงแม้หนังจะเดินเรื่องดูแสนง่ายจริง แต่เป็นความแสนง่ายที่ดูสนุก และจังหวะหนังลงตัวกำลังดีเลย

Photobucket

เสน่ห์ตัวละครกินขาด

ใครดูตัวอย่าง หรือแม้แต่โปสเตอร์หรือภาพจากหนัง อาจจะรู้สึกว่านักแสดงไม่ดึงดูดเลย
เจ๊ปากกว้างก็รั่วไปหน่อยไหม สโนไวท์เป็นใครก็ไม่รู้ คิ้วก็เข๊มเข้ม เจ้าชาย…ใครเล่นยังไม่รู้เลยอ่ะ
แต่พอได้ดูหนังแล้ว แทบจะหลงรักตัวละครทุกตัว เหมือนที่บอกแล้วว่าทุกองค์ประกอบน่ารักกำลังดีหมด

ลิลลี่ คอลลินส์ เป็นสโนไวท์ที่น่ารักมาก ยิ่งดูก็ยิ่งน่ารักเสน่ห์แรงสมกับที่หนังอุตส่าห์บรรยายไว้
แล้วก็เป็นไปตามสมัยนิยม ที่นางเอกไม่ได้นอนรอให้เจ้าชายมาช่วยอีกต่อไป สโนไวท์เรื่องนี้ก็เช่นกัน
แต่ก็ไม่ได้ขนาดจะเป็นนักรบไปซะเลยแบบอีกฉบับของหนูคริสเท็น สจ็วตต์ที่กำลังจะมา
ตรงกันข้าม หนังยังชั่งน้ำหนักได้ดีระหว่างเจ้าหญิงที่บอบบางและเจ้าหญิงที่ต้องลุกขึ้นสู้ ดูแล้วรู้สึกลงตัว

ที่ไม่เหมือนนิยายเลยก็เจ้าชายนี่แหละ กลายเป็นเจ้าชายเป๋อๆ เจอเจ้าหญิงกับคนแคระจับถอดเสื้อเข้าอีก
แต่ถึงจะเปลี่ยนไปขนาดนั้น พอมาอยู่ในหนังอารมณ์นี้ กลับดูน่ารักดี แล้วนักแสดงก็เล่นได้น่ารักดีมาก
ถ้าใครจำกันได้ เจ้าชายอัลคอต ก็คือแฝดคู่กัดมาร์ก ซัคเกอร์เบิร์ก ในเรื่อง The Social Network นั่นแหละ

ตัวขโมยซีนอีก..ต้องเรียกว่ายกกลุ่มก็คือ “คนแคระทั้ง 7” เรียกว่าแต่ละคนคาแรกเตอร์เป็นที่จดจำ
ออกมาเมื่อไหร่ ยังไงก็เรียกเสียงฮาได้ทุกครั้ง แล้วไม่ใช่แค่ตัวโจ๊กของเรื่อง ยังมีบทบาทในหนังกำลังดีด้วย
และมีความรู้สึกว่า ถึงแม้ว่าตัวละครในหนังออกจะ Stereotype สักหน่อย แต่ทาร์เซมกลับจัดการได้ลงตัวดี

และที่ไม่พูดไม่ได้ก็คงต้อง “เจ๊จูปากกว้าง” ที่งานนี้มารั่วเต็มที่ แล้วก็รั่วได้ร้ายแบบน่ารักจนเกลียดไม่ลง
เรียกว่าไม่เสียราคานักแสดงออสการ์ (ที่หลายคนอาจบอกว่าฝีมือเจ๊ยังไม่ใช่) งานนี้เจ๊จูโชว์เต็มที่
ซึ่งด้วยบทออกแนวตลกหน่อย ก็เป็นแนวถนัดแต่แรกของเจ๊จูเลียอยู่แล้ว ผสมกับความร้ายแบบรั่วๆ
เจ๊บานฉ่ำก็ชั่งน้ำหนักได้ดี จิกแบบแสบๆฮาๆ พอบทจะร้ายก็ดูเหี้ยมกำลังดี งานนี้ให้คะแนนเต็ม ^^

Photobucket

แล้วทำไมให้แค่ B เอง สรุปน่าไปดูไหมเนี่ย

ถึงจะให้ B แต่เป็น B ที่ปริ่มขึ้นไป B+ สำหรับผมเลยทีเดียว เพราะหนังสนุก “กำลังดีมากๆ”
มันติดแค่ตรงที่ว่าหนังอาจจะดูไหลลื่นไร้อุปสรรคไปสักนิด เพราะหนังอยู่ในอารมณ์จิกๆเฮๆฮาๆไปสักหน่อย
หนังเลยอาจจะขาดความหนักแน่นไปบ้าง หลายคนอาจจะคิดว่ามันเบาหวิวไปเลยทีเดียว
แต่ถ้าเราคิดว่านี่คือ “เทพนิยาย” เราจะรู้สึกเฮฮามีความสุขมาก เพราะหนังให้อารมณ์นั้นอย่างดี

แล้วก็เกร็ดเล็กๆ ถ้าเพื่อนๆรู้สึกแฮปปี้กับหนังมาจนจบ อย่าให้ฉากจบของหนังทำลายความรู้สึกนั้น
เข้าใจว่าบางคนอาจจะรู้สึกว่ามันประดักประเดิดไปบ้าง แต่ถ้าเข้าใจว่าผู้กำกับเป็นใคร และเรื่องคืออะไร
จะพบว่าหนังปิดจบได้อย่างสวยงาม และเพลงตอนจบ “จะติดหูจนต้องกลับมาหาฟังกันเลยทีเดียว”

Photobucket “จงมีความสุขกับเทพนิยายสโนไวท์ในโรงครับ”

Photobucket

John Carter (B-): ฉันมาอยู่ดาวอังคารทำไมเนี่ย

ก่อนไปดูหนังเรื่องนี้ ตอนแรกตั้งใจว่าจะไปดูแบบ 3 มิติเพราะเห็นตัวอย่างอลังการดี
แต่พอได้ยินเสียงลือเสียงเล่าอ้างเรื่องเนื้อหาหนัง ก็เลยเปลี่ยนใจดูแค่ 2 มิติพอ ทีแรกว่าจะไม่ดูด้วย
เพราะเดี๋ยวนี้ถ้าได้ยินไม่ดีนักก็กลัวเสียดายตัง แต่ในที่สุดก็จ่ายราคาวันพุธ 80 บาทกับ John Carter

John Carter เป็นเรื่องราวของเจ้าหนุ่มจอห์นตามชื่อเรื่อง เป็นนายทหารม้าจากเวอร์จิเนีย
จอห์นไม่อยากออกรบเข่นฆ่าใครอีก แล้วอยู่มาวันหนึ่งเขาได้พบถ้ำทองคำที่วาร์ปเขาไปดาวอังคาร
เขาต้องไปอยู่ท่ามกลางความขัดแย้ง และชนเผ่าประหลาดที่จะเปลี่ยนอนาคตดาวดวงนี้ตลอดไป
แล้วจอห์นใน ฐานะคนแปลกหน้าจากดาวใกล้กันอย่างโลก จะมาเกี่ยวข้องกับอนาคตดาวสีแดงนี้อย่างไร

Photobucket

ดาวอังคารอยู่ได้ด้วยเหรอเนี่ย!?!

ก็จะพยายามเข้าใจว่ามันคือดาว “บาร์ซูม” ส่วนดาวโลกของเราก็คือ “จาร์ซูม”
แล้วก็นี่เป็นโลกสมมุติในหนังก็แล้วกันอ่ะนะ (แต่การอิงระบบสุริยะ มันก็ทำให้หนังดูหลอกไม่น้อย)

ผมว่าจุดเสียใหญ่ไม่น้อยคือ หนังทำให้เชื่อไม่ค่อยได้ว่า ดาวอังคารจะเป็นอย่างนั้นจริงอย่างในหนัง
เพราะใครก็รู้อยู่แล้วว่าดาวอังคารอยู่ไม่ได้ ถึงแม้ว่าหนังจะให้เหตุผลว่า เป็นจอห์นตัว Copy ไปอยู่ที่โน่น
แต่พอโลกของหนังเดินไป มันก็ยังยากจะทำใจให้เชื่อได้อยู่ดี ทางที่ดีก็ต้องลืมๆเหตุผลตรงนี้ไปก่อน
แต่มันก็ทำให้หนังขาดความเชื่อมโยงกับคนดูไปไม่น้อย เพราะเสียความน่าเชื่อถือตรงนี้ไปซะแล้ว

ทั้งเผ่าประหลาดและสัตว์ประหลาดยักษ์อยู่บนดาว แล้วยังมีพฤติกรรมแบบชาวโลก แล้วยังมีมนุษย์อีกด้วย
แล้วยังมีเทพที่บอกว่าเป็นอมตะ (ตรงไหนหว่า) ยานบินล้ำยุคสำหรับยุคสมัยในหนัง จนน่าจะบุกโลกซะเลย
มันน่าจะดีกว่ามาก ถ้าให้ John Carter วาร์ปไปอยู่ในระบบจักรวาลหนึ่งไปเลย จะน่าเชื่อถือกว่าเยอะ

Photobucket

Prince Of Persia + Avatar ฉบับดาวอังคาร

หนังให้กลิ่นของสองเรื่องผสมกันไม่น้อย แต่ออกจะไปทาง “เจ้าชายเปอร์เซีย” ซะมากกว่า
คือหนังว่าด้วยเรื่องพระเอกที่มีชีวิตไม่เอาไหนบนโลก แล้วก็ไปพบชีวิตใหม่บนดาวอังคาร พล็อตปกติทั่วไป
แต่หนังวางปมไม่สุดแบบ Avatar เพราะชีวิตบนโลกของจอห์นก็ไม่ได้ดูจะแย่อะไร แค่ทหารไม่อยากรบ
ก่อนที่จะบังเอิญวาร์ปไปดาวอังคาร แล้วหนังก็ส่งจอห์นให้ไปเจอเรื่องราวผจญภัยต่างๆนานา

ที่บอกว่า Prince Of Persia เพราะพอมาอยู่บนดาวอังคาร จอห์นก็กลายเป็นซูเปอร์แมนไปทันที
เหมือนกับดัสแตนที่เก่งกาจอยู่แล้ว ของจอห์นดูแย่กว่าตรงที่พลังซูเปอร์ของจอห์นแทบไม่มีอะไรต้องลุ้น
แล้วหนังส่งจอห์นไปผจญภัยแบบไม่ค่อยจะมีจุดหมายอะไรนัก เหมือนจับแพะชนแกะไปเรื่อยๆ
ให้จอห์นได้เจออุปสรรคต่างๆ ที่วิธีแก้ก็ไม่ค่อยมีอะไรนักนอกจากใช้พลังซูเปอร์แมนก็จัดการได้แล้ว
ซึ่งก็คล้ายๆกับหนังเจ้าชายเปอร์เซีย ที่หนังให้ดัสแตนเจอนั่นนี่ไปเรื่อย จนเกือบลืมเป้าหมายในหนัง

หนังพยายามบอกว่า จอห์นเป็นคนไม่มีเป้าหมาย การมาอยู่ดาวอังคาร ทำให้เขาพบเป้าหมายชีวิต
แต่กว่าเราจะเห็นเป้าหมายชีวิตจอห์นก็ปาเข้าไปท้ายเรื่องโน่น ก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้ให้จอห์นเรียนรู้เท่าไหร่
ซึ่งต่างจากใน Avatar ที่หนังค่อยๆให้เจคได้เรียนรู้ซึมซับวิถีชีวิตที่ต่างจากชาวโลกจนเจคค้นพบตัวเอง
แต่ชีวิตชาวดาวอังคารใน John Carter ดูยังไงก็ไม่ต่างและมีอะไรให้น่าค้นพบเป้าหมายไปกว่าชาวโลก

จนน่าคิดว่า จอห์นน่าจะกลับโลก หรือไม่ก็หาเรื่องยึดดาวอังคารซะเลย เป็นซูเปอร์แมนซะขนาดนั้นแล้ว
แต่จอห์นก็ยังงงกับชีวิตตัวเองจนเกือบท้ายเรื่อง ก่อนจะพาเผ่าธาร์กไปรบแล้วก็แต่งงานกับเจ้าหญิงแบบงงๆ
หรือบางที เป้าหมายชีวิตของจอห์นอาจจะเป็น “เจ้าหญิงดูมๆ” ก็ได้นะ (ฮา)

Photobucket

แต่หนังก็ดูได้เรื่อยๆ อย่างน้อยก็มีเจ้าหมาน่ารัก

ถ้าอยากจะไปดูเอางานสร้าง ก็ถือว่าสมราคาเพราะก็อลังการดี สมกับที่ลงทุนไปซะเยอะ
หรือจะไปดูเจ้าหญิงดูมๆก็แล้วแต่ อาจจะเป็นหนึ่งในไม่กี่อย่างที่ทำให้คนยังตามหนัง (เพราะดูแต่หุ่น)
แต่ถ้าได้ Monica Bellucci มาเล่นคงจะเจ๋งกว่านี้เยอะ (ตอนดูตัวอย่างมองไกลๆนึกว่าโมนิก้า)
แล้วก็ “เจ้าหมาดาวอังคาร” ที่ขโมยซีนสุดๆ กลายเป็นเจ้า Uggie 2 ไปเลย ถึงหน้าตาจะไม่ให้ก็เถอะ
คือ ถ้าไม่มีเจ้าหมาดาวอังคาร หนังก็คงดูไปแบบเซ็งๆอยู่เหมือนกัน เพราะออกจะชืดๆ

แต่ถึงกระนั้น หนังก็ไม่ได้ถึงกับแย่อะไร แต่เมื่อเทียบกับฟอร์มก็ถือว่าไม่ค่อยสมราคาเท่าไหร่
หนังก็สนุกไปได้เรื่อยๆ เวลาไปเจอเรื่องผจญภัยก็มีอะไรให้ลุ้น มีมุขขำๆเป็นระยะ ไม่ถึงกับน่าเบื่อ
เพราะโลกอลังการของหนัง และโครงเรื่องสำเร็จที่ก็วางแอ็คชั่นให้ลุ้นให้ตื่นเต้นไปตามมาตรฐานเท่านั้นเอง
แต่ด้วยตัวหนังที่ปะติดปะต่อเรื่องไม่ค่อยจะได้เท่าไหร่ เพราะบทและคาแรกเตอร์ที่วางไม่เคลียร์แต่แรก
พอวางไม่เคลียร์ หนังก็เลยมีปัญหาตลอด ไปไม่สุด พอดูจบแล้วก็จบกัน ไม่ค่อยจะจดจำอะไรมาก
ตอนดูหนังจบ ยังได้ยินคนข้างๆบ่นด้วยว่า “จับเรื่องอะไรไม่ค่อยจะได้เลย”

Photobucket “ไม่ถึงกับเสียดายตัง แต่ไม่ค่อยสมราคาฟอร์มหนัง ถ้าอยากดู ดู 2 มิติก็พอครับ”

Photobucket

The Artist (A-): โอกาสสุดท้ายที่จะได้ดูหนังเงียบในโรงหนังแล้วนะครับ

อยู่ๆจุดเริ่มต้นของวงการหนังโลกทั้งสองฟากฝั่งต่างก็พร้อมใจกันทำหนังหวนรำลึกวันวาน
ในขณะที่ฝั่งฮอลลีวู้ดทำหนัง Hugo โดยข้ามน้ำข้ามทะเลมาเล่าเรื่องที่ฝรั่งเศส ในแบบสามมิติ
ทางฝั่งฝรั่งเศสก็ทำหนังเงียบคลาสสิคมาอีกเรื่องหนึ่ง แต่ข้ามน้ำข้ามทะเลกลับมาเล่าที่ฝั่งอเมริกา
เหมือนจะเป็นเหตุบังเอิญ แต่ก็ช่างประจวบเหมาะพอดี หนังเรื่องที่ว่านั่นก็คือ The Artist

The Artist เล่าเรื่องของดาราหนังเงียบชื่อดัง George Valentin ซึ่งกำลังอยู่ในช่วงรุ่งโรจน์ของอาชีพ
แต่โดยที่เขารู้ไม่ถึง เมื่อยุคหนังเสียงก้าวเข้ามาเป็นของใหม่ แต่จอร์จยังยืนยันจะทำหนังเงียบต่อไป
เพราะเชื่อว่านั่นคือศิลปะขนานแท้ แต่เขาก็ไม่อาจทานกระแสโลกที่เปลี่ยนไปได้ เขากลายเป็นดาราตกอับ
และคนที่กลับรุ่งโรจน์แทนคือดาราที่เขาเคยส่งเสริม Peppy Miller แล้วชีวิตของเขาจะเป็นอย่างไรต่อไป

Photobucket

การหวนคืนสู่รากและจุดเริ่มต้น

The Artist บางคนอาจจะมองว่าเป็นหนังที่ทำแบบย้อนยุคให้ดูเก๋แปลกตาสำหรับคนยุคนี้
เพราะทั้งขนาดภาพแบบ 1.33:1 ไม่มีเสียงพูดตัวละคร แถมใช้เพลทคำพูดขึ้นคั่นเวลาตัวละครพูด
แต่นั่นเป็นเพียงเปลือกนอกที่ผู้กำกับจงใจทำ เพราะความหลงใหลต่อหนังยุคเก่าที่เขาชื่นชอบ
เพราะหนังเรื่องนี้ได้เรียกสิ่งที่เป็นรากฐานเดิมที่ทั้งคนทำหนังหรือคนดูหนังยุคนี้อาจลืมเลือนไปทุกที
เพราะมัวแต่พยายามหาความแปลกหวือหวาในเรื่องราว นั่นคือ จังหวะหนังและการเล่าเรื่องพื้นฐาน

ผมคิดว่าก็น่าจริงไม่น้อยนะ เพราะตั้งแต่เราเห็นการเล่าเรื่องหักมุมแบบ The Sixth Sense
และหนังที่ทำตามกันมาอีกหลายเรื่อง หนังเล่าเรื่องไม่เรียงลำดับ หนังเล่าย้อนจากหนังไปหน้า ฯลฯ
ดูเหมือนเราพยายามจะหาอะไรพวกนี้ ยิ่งหนังเรื่องไหนหักมุมร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ คนจะฮือฮากันไปยาว
แต่ The Artist ได้ให้สิ่งที่เรียกว่า ความแม่นในจังหวะหนัง และการเล่าเรื่องตามลำดับพื้นฐาน
ที่คนทั่วไปจะอิ่มอกอิ่มใจและเข้าถึงเนื้อเรื่องได้อย่างครบถ้วน ไม่ต้องปีนกระไดตีความให้ปวดกบาล

ซึ่งสิ่งนั้นก็เป็นสิ่งพื้นฐานแรกในยุคเริ่มแรกหนังที่ปรัชญาพื้นฐานคือ การทำหนังเพื่อคนดูจำนวนมาก
ผู้กำกับ The Artist แม่นมากในการวางจังหวะหนัง ที่คนดูจะรู้สึกสุขและเศร้าในเวลาไหนที่ควร
และหนังโฟกัสถูกไปที่เรื่องของ จอร์จ ไม่ไปเสียเวลากับตัวละครเด่นตัวอื่น (รวมถึงหมา Uggie ด้วย)
แม้หนังจะจัดอยู่ในขั้นที่ว่า “เดาได้” แต่การวางจังหวะหนังที่เด็ดขาดทำให้หนังน่าติดตามตลอดเวลา
รวมถึงหนังยังใส่ลูกเล่นของการเปรียบเทียบ “ความเงียบ” กับ “การใช้เสียง” ได้อย่างฉลาดมาก

ซึ่งฉลาดยังไงนั้น ให้ดูฉากที่จอร์จตะโกนหน้ากระจกห้องแต่งตัวของตัวเอง เราจะรู้สึกได้ทันที
รวมถึงบทพูดที่อาจจะดูทื่อๆ แต่ดูเหมาะเหม็งกับหนัง และช่างรู้สึกเหมือนกับยุคหนังเงียบเหลือเกิน

Photobucket

เทียบระหว่างหนัง Hugo และ The Artist

ในเมื่อไปดูหนัง 2 เรื่อง ที่เล่าเรื่องในยุคสมัยใกล้ๆกันมาสองสัปดาห์ติด
ก็คงจะอดเทียบถึงความดีเด่นของหนังทั้งสองเรื่องไม่ได้ เพราะหนังทั้งสองก็มีดีด้วยกันทั้งคู่

ส่วนตัวผมรู้สึกว่า The Artist ให้ความรู้สึกของการดูหนังที่เป็นจุดเริ่มต้นที่แท้จริงมากกว่านะ
เพราะจุดประสงค์หนังเริ่มแรกของพี่น้องลูมิแอร์ (คนฉายหนังจนทำให้จอร์จใน Hugo หลงใหลนั่นแหละ)
ก็คือ “การทำให้เข้าถึงคนทั่วไปได้” ความบันเทิงราคาถูก ที่คนจะหัวเราะหรือร้องไห้ในโรงไปพร้อมกัน
ในขณะที่ Hugo ย้อนยุคโดยใช้ “เทคโนโลยีสมัยใหม่” อย่างครบถ้วนเพื่อบันดาลโลกสมัยนั้นให้สวยงาม
The Artist ใช้ “ศาสตร์ศิลปะสมัยนั้น” ทั้งหมดในการดึงคนดูให้ไปสัมผัสโลกยุคนั้นผ่านหนังเรื่องนี้

ซึ่งศาสตร์ศิลปะการทำหนังสมัยนั้นก็คือ พื้นฐานการทำหนังทุกยุคสมัย นั่นแหละ
ซึ่ง Hugo ก็มีสิ่งนั้นครบถ้วนเช่นกัน แต่สามมิติราคาแพง ทำให้ห่างไกลจากศิลปะเข้าถึงได้ไปหน่อย
ในขณะที่ The Artist สามารถเอาไปฉายหนังขายยาต่อได้ ฉายหนังกลางแปลงได้ ไม่ต้องแจกแว่น
แล้วหนังยังเล่าเรื่องผ่านการแสดง คนดูเข้าใจได้ทันทีโดยไม่จำเป็นต้องมีบทพูดเลยด้วยซ้ำ
เรียกว่านี่คือ “ภาษาสากล” อย่างแท้จริง (ถึงจะไปพากย์อีสานต่อแบบหนังชาร์ลี แชปลิน ก็เอาเถอะ) ^^”

ต้องถือได้ว่าโชคดีมากที่เราได้มีโอกาสดูหนัง 2 เรื่องนี้ จากผู้กำกับที่เข้าใจศาสตร์ภาพยนตร์จริงๆ
เพราะผมรู้สึกว่า หนังสองเรื่องนี้เป็นตัวแทนของหนังปี 2011 ที่ทั้งคนทำหนังและคนดูหนังควรศึกษา
ว่าหนังที่ผู้กำกับใส่ใจองค์ประกอบทุกรายละเอียด และเล่าเรื่องโดยใช้ศาสตร์ภาพยนตร์อย่างเข้าใจนั้น
มันยอดเยี่ยมยังไง โดยที่ไม่ต้องโปรโมตว่า “ผู้กำกับใส่ใจทุกรายละเอียด” เพราะผลงานมันฟ้องครับ

Photobucket

ยอดนักแสดง กับจอมขโมยซีน

Jean Dujardin อาจไม่ใช่นักแสดงที่คนรู้จัก แต่ผมว่ามันกลายเป็นเรื่องดีที่ไม่มีใครรู้จักเท่าไหร่
เพราะต้องยอมรับจริงๆว่า ทั้งโครงหน้าและรูปลักษณ์ช่างเหมือนกับนักแสดงยุคเก่ามากๆ
ยังไม่นับรวมถึงการแสดงที่เราแทบไม่รู้สึกว่า นี่คือนักแสดงที่มาแสดงหนังทำเก่าเรื่องหนึ่ง
แต่เรากำลังดู “ชีวิตนักแสดงคนหนึ่งในสมัยนั้น” ต่างหาก ที่ชวนให้นึกไปถึงดาราเก่าสักคนเลยนั่น

ซึ่งถ้าเอานักแสดงชื่อดังมา เราคงไม่ได้ความรู้สึกเช่นนี้ เพราะภาพนักแสดงชื่อดังจะติดมา
ผมนึกถึง จอร์จ คลูนี่ย์ ซึ่งเคยถ่ายรูปย้อนยุคได้เหมือน คลาก เกเบิล มาก ถ้าเกิดมาเล่นหนังเรื่องนี้
คิดว่าฝีมือพี่จอร์จไม่มีปัญหา แต่พอถึงตอนจบของหนัง ทุกอย่างอาจพังทลายหมดเลย
เพราะภาพพี่จอร์จ กับเสียงนุ่มๆหนักๆ ยังไงคนก็ไม่มีทางลืม คงไม่รู้สึกแบบที่ฌองแสดงแน่

แล้วที่อดจะพูดถึงไม่ได้ก็คือ “จอมขโมยซีน” ตัวจริงเสียงจริงในหนังเรื่องนี้
เรียกว่าถูกพูดถึงตั้งแต่คนยังแทบจะไม่ได้ดูหนังกันเสียด้วยซ้ำ จนพอดูหนังก็สมที่เค้ากล่าวอ้าง
จะเป็นใคร เอ๊ย..ตัวไหนไปไม่ได้นอกจากเจ้าหมาน้อย Uggie นั่นเองครับ

เจ้าหมาน้อย Uggie ก็เป็นการเคารพหนังเก่าสมัยก่อน (ผมจำเรื่องไม่ได้) ที่มีหมามาแสดงขโมยซีน
ชนิดที่ว่า มีคนเสนอชื่อให้เจ้าหมาได้ชิงออสการ์กันเลยทีเดียว ถึงเจ้า Uggie จะไม่ได้ชิงกับเขาปีนี้
แต่ว่าใครที่ได้ไปดู (หรือยังไม่ได้ดู) ก็เตรียมรับทั้งความน่ารักและแสนฉลาดของเจ้า Uggie ได้
เพราะออกมากี่ฉากก็ขโมยซีนเค้าหมด เรียกว่าเอาใจคนดูไปเต็มๆเลยล่ะงานนี้ ^^

Photobucket

ไม่มีโอกาสอีกแล้วนะ จะได้ดูหนังเงียบในโรง

สำหรับคนดูหนังยุคนี้ บางคนอาจจะมองว่านี่ก็เป็นแค่หนังเรื่องหนึ่งที่ทำแบบเรโทรย้อนยุค
แต่ถ้าลองกลับไปคิดว่า ถ้าเราได้ไปอยู่ในยุคร่วม 100 ปีที่แล้ว โรงหนังดับไฟแล้วดูหนังเงียบ
การได้มีประสบการณ์ในแบบปู่ย่าตาทวดยุคนั้น มันเป็นอะไรที่หาไม่ได้อีกแล้วในยุคนี้

นักเรียนหนังอย่างมากก็ได้ดูหนังเงียบผ่านโปรเจ็คเตอร์วีดีโอ แล้วก็นั่งดูกับเพื่อนๆด้วยกัน
คนสนใจหนัง อย่างมากก็ได้แต่เปิดแผ่นดีวีดีดูอยู่กับบ้าน ดีหน่อยก็ชวนใครมาดู (ซึ่งใครจะมาล่ะ)
แต่ไม่มีทางที่จะได้ดูกับคนแปลกหน้า ที่จะมานั่งหัวเราะหรือซาบซึ้งกัน “ในโรงหนัง” อย่างนี้
จะมีสักกี่ครั้งที่หนังสักเรื่อง จะให้ประสบการณ์ที่ “ดึงเราไปสู่อีกยุคสมัยหนึ่ง” ได้อย่างนี้

Photobucket “อย่าได้พลาดเด็ดขาดครับ”

Photobucket

Hugo (B+): ความฝันวัยเยาว์ในโลกภาพยนตร์แสนสวยงาม

สัปดาห์ที่แล้ว ทีแรกว่าจะไปดูแฮร์รี่ พอตเตอร์ผจญผี แต่ต่อมความอยากดูไม่พุ่งเลยเว้นไป
แต่ว่าจากนี้ไป ทุกสัปดาห์จะพยายามไปดูหนังทุกวันพุธแล้วเอามาเขียนให้อ่านกัน (ก็มันถูกสุดนี่) ^^
บางทีที่เว้นไปสัปดาห์ ก็อาจมาเพื่อสัปดาห์นี้ก็ได้ ที่หนังเรื่องนี้ที่ผมไปดูเข้าโรงฉาย
ซึ่งผมตั้งหน้าตั้งตารอมาพอสมควร แล้วดันมีฉายแต่ระบบ 3 มิติซะด้วย Hugo นั่นเองครับ

Hugo เป็นเรื่องราวของเด็กที่มีชื่อตามชื่อหนัง Hugo Cabret เขาเป็นลูกของช่างซ่อมนาฬิกา
แต่ต้องเสียพ่อไป และสิ่งที่พ่อได้ทิ้งไว้ให้และเขาเก็บรักษาไว้อย่างดีคือ หุ่นมนุษย์กล ตัวหนึ่ง
ซึ่งเขาหวังว่าถ้าซ่อมเจ้าหุ่นนี้ได้แล้ว เขาจะมีเพื่อนเล่นที่แสนมหัศจรรย์และจะไม่เหงาอีกต่อไป
แต่เขาไม่รู้เลยว่า เจ้าหุ่นกลตัวนี้จะพาเขาไปสู้เป้าหมายชีวิตที่ใหญ่ยิ่ง ที่เขาเองก็ยังไม่รู้ตัว

Photobucket

Hugo เป็นหนังของเจ้าพ่อหนังมาเฟีย Martin Scorsese

น่าแปลกใจดีไหมล่ะที่หนังเด็กแบบนี้ กำกับโดยผู้กำกับหนังอย่าง Martin Scorsese
ที่ทั้งชีวิตเราเห็นแต่หนังแนวเจ้าพ่อมาเฟียหนักๆโดนๆมาตลอด แต่คราวนี้มาทำหนังเด็ก
แต่ว่า “ผู้กำกับเก่ง” ก็ย่อมเป็นคนเก่งวันยันค่ำ ไม่จำเป็นต้องมีหนังแนวถนัดแนวเดียวหรอก
Hugo ยิ่งแสดงให้เห็นถึงคุณภาพของคนทำหนังชั้นครูแบบนี้ยิ่งเข้าไปอีกอักโข

ถ้าใครเป็นแฟนหนังแบบมาเฟียของ Scorsese อาจไม่ถึงกับนิยมชมชอบหนังเรื่องนี้ซะทีเดียว
เพราะหนังไม่ได้มีบทสนทนาคมคาย หรือคาแรกเตอร์ตัวละครโดนใจแบบที่เราเคยๆเห็น
ไม่ได้ข้นเคี่ยวอารมณ์ความรู้สึกตัวละคร หรือมีจังหวะพลิกผันชีวิตที่ชวนให้หวือหวาอะไร
แต่หนังค่อยๆพาเรื่องไปกับตัว Hugo เพื่อค้นหา “เป้าหมายแท้จริงที่แต่ละคนเกิดมามีชีวิต”
แต่ละคนมีปมอย่างไรในชีวิต แต่ละคนขาดอะไร และอะไรที่จะ “ซ่อมชีวิตของเขาขึ้นมาใหม่ได้”
ซึ่งตรงจุดนี้เป็นจุดสำคัญของหนัง “เป้าหมายและการซ่อมแซมชีวิต” ของแต่ละตัวละคร

หนังใช้เวลาพาเราไปซึมซับโลกรอบๆตัวของ Hugo อยู่นานพอดูทีเีดียว ก่อนจะเข้าสู่จุดสำคัญ
ซึ่งนั่นอาจจะทำให้คนดูหนังยุค 2000 หลายคนไม่ชอบนัก แต่มันมีความสำคัญมากต่อตัวหนัง
เพราะเมื่อถึงเวลาเปิดเผยเรื่องราว มันคือการหวนรำลึกประสบการณ์ในวันวานที่สวยงาม
ซึ่ง Scorsese ตั้งใจสร้างขึ้น “ด้วยความรักในมนต์สเน่ห์ภาพยนตร์ยุคแรก” นั่นเองครับ

Photobucket

หนังที่คนหลงรักในโลกภาพยนตร์ควรไปดู
กล้าพูดอย่างนี้เลยเหรอ? เอาเป็นว่า ถ้าได้ไปดูแล้วคุณจะหลงรักหนังไปโดยไม่รู้ตัว
เพราะเรื่องราวของ Hugo กับหุ่นมนุษย์กลนั้น ไม่ได้จบแต่เพียงว่า Hugo จะซ่อมหุ่นได้ไหม
แต่หุ่นมนุษย์กลนั้น ได้นำ Hugo ไปไกลกว่าแค่การมีเพื่อน แต่ได้เข้าไปสู่โลกกว้างของภาพยนตร์
ซึ่งได้ทำให้ Hugo ค้นพบว่า ชีวิตของเขาเกิดมาเพื่อเป้าหมายอะไรนั่นเอง

สิ่งที่จะได้เห็นในหนังนั้น ใครที่ได้เคยดูภาพยนตร์ยุคแรกๆจะต้องรู้สึกทึ่งกับการผูกเรื่องไม่น้อย
ฉากคลาสสิคทั้งหลายที่เราเคยเห็นในหนังเก่าๆ ถูกนำมาผูกร้อยเรื่องเข้าไปอย่างเนียนตา
ทั้งฉากคลาสสิคอย่างรถไฟวิ่งเข้าสถานี หรือฉากที่บัสเตอร์ คีตัน โหนนาฬิกาหนีตำรวจ
รวมถึงอีกหลายฉาก ที่ผมเชื่อว่าคนที่รักหนังเก่าๆคงจะต้องร้องว้าวไปตามๆกัน

แล้วมันมีเหตุผลมากว่า ทำไมต้องให้ฉากหลังเป็นสถานีรถไฟ ทำไมถึงต้องเป็นนาฬิกา
ทำไมตัวละครที่ Hugo ต้องข้องเกี่ยวจะมีแบ็คกราวน์ชีวิตที่เฉพาะเจาะจงเป็นพิเศษ
อย่างเช่น นายตรวจสถานีรถไฟ ทำไมต้องขาเป๋เพราะผลจากการเป็นทหารในสงครามโลก
ทำไมคุณปู่เจ้าของร้านของเล่นถึงชื่อ จอร์จ รวมถึงฉากหลังทำไมต้องเป็น ปารีส
เพราะทุกองค์ประกอบในหนังนั้น “เกี่ยวข้องกับการถือกำเนิดหนังในยุคแรกทั้งหมด”

แล้วคอยดูเซอร์ไพรส์ในหนังให้ดีครับ…
ไม่ได้ขนาดโอ้..ว้าว!! แต่มันทึ่งและกินใจมากมายไม่น้อย ว่าเขาผูกเรื่องมาถึงตรงนี้ได้ยังไง

Photobucket

คุณภาพของ 3D

หนังเรื่องนี้มีฉายแค่ระบบ 3 มิติ นั่นอาจทำให้หลายคนกังวลไม่น้อยว่าจะดูดีไหม
เพราะค่าตั๋ว 3 มิติก็แพงอยู่แล้ว ถ้า 3D ไม่ดีอีก ก็เหมือนเสียเงินไปเปล่าๆไม่คุ้มค่ากัน
ก็บอกให้สบายใจได้ว่า หนังเรื่องนี้เป็นหนัง 3 มิติที่ “คุ้มค่าต่อการดูครับ”

หนังไม่ได้ทำให้คนดูตื่นเต้นกับระบบสามมิติแบบตัวละครพุ่งไปมา หรือมีฉาก 3 มิติหวือหวา
แต่หนังเรื่องนี้เป็นการ “แสดงถึงความเข้าใจในศาสตร์ของภาพยนตร์” อย่างมากของผู้กำกับ
ผู้กำกับ Scorsese คงจะรู้ดีว่าหนังของเขานั้น ไม่ใช่หนังโชว์ฉากสามมิติแบบตื่นเต้น
แล้วอะไรล่ะที่จะทำให้คนดูรู้สึกเหมือนเข้าไปอยู่ในหนังจริงๆ ก็คือการดึงคนดูเข้าไปในโลกของหนัง

หนังเรื่องนี้ เป็นหนังที่ผมรู้สึกว่า “ถ่ายให้เห็นปารีสมุมกว้างได้สวยที่สุด ฝันที่สุดจริงๆ”
แม้หนังจะออกสีจัดจ้านจนรู้สึกแฟนตาซี (ซึ่งก็เข้ากับแนวคิดหนังยุคแรกที่ใส่สีให้หนังขาว-ดำ)
แต่เราก็เข้าใจอยู่แล้วว่า นี่เป็นหนังที่แสดงถึงความคิดความฝันในวันวานและวัยเยาว์ที่อยากให้สวยงาม
หนังใช้ภาพกว้างเพื่อแสดงโลกของหนังเยอะมาก รวมถึงภาพที่เล่นกับ Depth ความลึกของภาพ
ทำให้เห็นมิติสิ่งต่างๆในหนัง และสอดคล้องกับการเล่าเรื่องที่ต้องการให้คนดูเข้าไปในโลกของหนังด้วย

Photobucket

แล้วควรจะไปดูไหมเนี่ย ถ้าฉันไม่ได้อินอะไรกับหนังยุคเริ่มแรกเลย

ไม่ต้องกังวลเลยครับ ถึงคุณจะไม่ได้รู้สึกรู้สาไปกับหนังขาว-ดำยุคแรกที่มีแอ็คติ้งตลกๆ
หรือไม่ได้หลงใหลได้ปลื้มกับหนังยุคปู่ทวดเลยสักนิด คุณก็สนุกกับหนังเรื่องนี้ได้
เพราะหนังได้ให้ประสบการณ์ทางภาพยนตร์ ที่พื้นฐานภาพยนตร์ทุกเรื่องมีคือ “การเล่าเรื่องที่ดี”
รวมถึงภาพของหนังที่สวยงาม คุณภาพสามมิติที่ดึงเราเข้าไปในโลกของหนังได้จริงๆ
ก็น่าจะทำให้คนที่ได้เข้าไปดูอิ่มอกอิ่มใจกับหนังเรื่องนี้กันได้แล้ว

ถ้าเป็นส่วนตัวผม เสียดายอีกนิดเดียวเองว่า ถ้าหนังพูดฝรั่งเศสไปซะเลย คงจะเพอร์เฟ็คต์
เพราะจะเป็นการเข้าไปอยู่ในโลกภาพยนตร์ยุคนั้นที่เริ่มกันที่ฝรั่งเศสเลยจริงๆ
แต่ก็เข้าใจล่ะครับ ทำให้คนส่วนใหญ่ดูก็ต้องภาษาอังกฤษไว้ก่อน อยากฟรองเซ่ส์ไปพากย์เอาละกัน ^^

Photobucket “ควรไปดูที่โรงภาพยนตร์ครับ”

Photobucket

เหรียญ 1,5,10 สตางค์: คุณค่าที่คนไทยเรามองข้ามไปรึเปล่า

คุณเคยเห็นเหรียญสตางค์ตามภาพข้างล่างนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
1 สตางค์ / 5 สตางค์ / 10 สตางค์

ที่จริงอย่าว่าแต่เหรียญเหล่านี้เลย เหรียญ 25 กับ 50 สตางค์เราก็แทบจะจับน้อยมาก
เพราะตอนนี้แทบทุกอย่างที่เราซื้อใช้จับจ่ายก็แทบไม่มีเศษสตางค์ต่อท้ายแล้ว
จะมีก็แต่ในบิลค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าโทรศัพท์ หรือเลขในบัญชีธนาคารเท่านั้นเอง

 

เหรียญสตางค์รุ่นปัจจุบันที่สามารถใช้ได้ตามกฎหมาย

 
แต่ทำไมผมถึงมาพูดถึงเรื่องนี้วันนี้ล่ะ…
หลายๆท่านที่เคยได้ไปเมืองนอก เอาที่คุ้นเคยที่สุดก็คือ สหรัฐอเมริกา
น่าจะคุ้นเคยเป็นอย่างดีกับการต้องเก็บเหรียญ 1 เซนต์ 5 เซนต์ 10 เซนต์
ยิ่งเหรียญ 25 เซนต์หรือ 50 เซนต์แทบไม่ต้องพูดถึง ถือว่ามีค่าเป็นอย่างมาก

แรกๆเราไปอยู่ที่โน่นกัน มักจะงงๆว่าเหรียญพวกนี้มีค่าอะไรนักหนา
เพราะอยู่เมืองไทยเราแทบจะไม่เคยได้ใช้เศษเหรียญราคาขนาดนี้เลย
แต่พอใช้ชีวิตไป ให้ฟันธงเลยว่า ทุกคนต้องมีแก้วโหลเก็บเหรียญพวกนี้ทุกคน
เพราะสินค้าบริการ การใช้จ่ายที่โน่น มีเศษเป็นเซนต์แทบจะทุกอย่างเลย

 

คนที่เคยไปอเมริกา คงรู้ซึ้งถึงคุณค่าของเหรียญมูลค่านิดเดียวเหล่านี้เป็นอย่างดี

 
กลับมาที่เมืองไทยบ้านเรากันบ้าง…
ที่หลายคนมักไม่รู้หรือเพราะเป็นความเคยชินไปแล้วก็คือ เหรียญสตางค์ยังใช้กันอยู่
จริงๆนะครับ ทั้งเหรียญ 1 สตางค์ 5 สตางค์ 10 สตางค์ ยังใช้ได้อยู่ตามกฎหมาย
โดยสำหรับเหรียญรุ่นปัจจุบันนั้น ผลิตกลับมาให้ใช้กันอีกครั้งเมื่อปี พ.ศ. 2530
แต่ว่าอันที่จริง เหรียญทั้ง 3 ชนิดนั้นมีใช้กันมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 แล้ว

 

เหรียญ 10 สตางค์สมัยก่อน ยามก่อนโน้นอาจมีค่ามาก แต่ยามปัจจุบันค่าของมันก็ควรจะสูงอยู่ดี

 
เหรียญเหล่านี้ สำหรับคนไทยโดยทั่วไปที่ไม่ได้ไปอยู่ต่างบ้านต่างเมืองอาจไม่ค่อยเห็นค่า
แต่สำหรับคนที่ได้เคยไปอยู่ต่างบ้านต่างเมืองมา มักจะรู้สึกว่าคุณค่าของมันมหาศาล

ลองคิดดูสิครับว่า ทุกครั้งที่เราได้บิลค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าโทรศัพท์ แล้วมีเศษสตางค์ต่อท้ายมา
ซึ่งไม่ใช่เศษ 25 สตางค์หรือ 50 สตางค์ สิ่งแรกที่เรามักจะคิดกับเศษเหล่านี้คืออะไร
เชื่อว่าทุกคนน่าจะมีคิดเล็กๆว่า ให้เป็นเศษมาทำไม ฉันก็โดนปัดเศษขึ้นตอนเสียอีกน่ะสิ
ซึ่งพอเราไปจ่ายบิลก็จะเป็นอย่างนั้นทุกครั้ง คนคิดเงินก็จะปัดเศาสตางค์ขึ้นบาทหมด
จะยกเว้นก็แต่คนที่จ่ายบิลผ่านบัญชีธนาคาร เขาก็จะหักเลขตามเศษสตางค์ที่ติ่งมา

 

เหรียญเก่าแก่เหล่านี้ แต่ที่จริงมันควรมีความหมายมากกว่านั้น

 
แต่ว่าก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะจ่ายบิลหักผ่านบัญชีธนาคาร ส่วนใหญ่ก็ยังไปเสียด้วยตัวเอง
แล้วคิดดูสิครับว่า กี่สตางค์แล้วที่ปัดเศษแล้วเราต้องเสียให้ไปฟรีๆกับบิลเหล่านี้
ยังดีที่ว่า สินค้าบริการโดยส่วนใหญ่ไม่ได้มีเศษสตางค์ที่ต้องปัดเศษกันโดยมาก
แต่พอเวลานานๆเข้า ก็กลายเป็นความเคยชิน เราก็ปล่อยให้เขาปัดเศษขึ้นไปหมด
ซึ่งถ้ารวมกันคนทั้งประเทศทั้งปี เศษสตางค์เหล่านี้ก็รวมกันเป็นล้านบาทแน่นอน

 

ทุกวันนี้ เหรียญสตางค์ดูเหมือนจะมีค่าเป็นของสะสมซะมากกว่า

 
คงพูดลำบากว่า เป็นเพราะภาครัฐไม่สนับสนุนอย่างพอสมควรให้ใช้เหรียญสตางค์
หรือว่าเพราะคนบ้านเราเองก็ไม่อยากจะแบกเศษสตางค์ เพราะมันก็เคยชินไปแล้ว
แต่ความจริงแล้ว สมควรอย่างยิ่งที่จะสนับสนุนให้ใช้เหรียญสตางค์เหล่านี้จริงจัง
เพราะหนึ่งสำคัญลึกๆคือ เป็นการไม่ทำมักง่ายให้ใครเขาโกงเศษเงินเศษทองกันได้

และอีกหนึ่งสำคัญลึกๆก็คือ เศษสตางค์ช่วยในการรู้จักบริหารเงินทางอ้อมด้วย
ลองคิดดูว่า เมื่อเราได้บิลที่มีเศษสตางค์ หรือต้องใช้จ่ายสิ่งใดที่มีเศษสตางค์ต่อท้าย
ถ้าเรามีเหรียญสตางค์เหล่านี้ใช้เป็นเรื่องเป็นราว เราจะเริ่มรู้จักคิดคำนวณค่าใช้จ่าย
แม้จะเป็นแค่เศษสตางค์เล็กน้อย แต่โดยนิสัยมนุษย์อย่างเราก็คงไม่ยอมเสียง่ายๆ
และเมื่อทำบ่อยๆ จะเป็นการสร้างนิสัยรู้จักคำนวณวางแผนการใช้เงินลึกๆด้วย

 

เหรียญสตางค์เหล่านี้ ภาครัฐควรสนับสนุนให้คนใช้ให้มากขึ้นกว่าที่เป็นอยู่

 
ถ้าบางคนยังสงสัยว่า เศษสตางค์จะมีค่าแค่ไหนกันเชียว หยวนๆไปมั่งก็ได้เถอะ
ให้ลองไปถามคนเคยไปเมืองนอกได้ว่า เขาเคยต้องคำนวณเศษสตางค์เวลาจ่ายเงินไหม
ผมกล้าบอกเลยว่า ทุกคนเคยคำนวณเศษสตางค์เวลาจ่ายเงินทุกคนแน่นอน
แล้วหลายๆคนน่าจะต้องได้เจอเหตุการณ์ของ “การขาดเงินแค่ 1 เซนต์” กันมาแล้ว

ก็ไม่รู้ว่าภาครัฐจะคิดสนับสนุนการใช้เศษสตางค์ให้กว้างขวางขึ้นกว่าเดิมหรือไม่
เหมือนกับที่ทุกวันนี้เหรียญ 2 บาทก็ใช้กันจนเป็นปกติ เหรียญสตางค์ก็น่าจะทำบ้าง
เพราะทุกวันนี้จ่ายบิลปัดเศษขึ้น ไม่รู้เงินเข้ากระเป๋าใครฟรีๆไปไม่รู้กี่ล้านบาทแล้ว…

 

เหรียญ 1 สตางค์ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 สมัยนี้ราคามันอาจเล็กน้อย แต่ที่จริงมันควรมีค่ากว่านั้นมาก