คลังเก็บบล็อก

The Avengers (B+): รวมพลยอดมนุษย์เที่ยวนี้ “เวิร์ก”

เห็นคนเค้าแห่ไปดูกันเป็นว่าเล่น เดี๋ยวจะตกกระแส เลยต้องรีบตามไปดูกับเค้ามั่ง
อุตส่าห์รอกันมาตั้งหลายปีดีดัก ปูฮีโร่แต่ละตัวกันมา หยอดนิดหยอดหน่อยตอนท้ายทุกเรื่อง
ก็ได้ฤกษ์กันซะที กับรวมเหล่ายอดมนุษย์ฉบับ Marvel เรื่องนี้ The Avengers

The Avengers เรื่องราวก็คงไม่ต้องบอกกันมาก เพราะเห็นตามสื่อกันแทบจะครบหมดก่อนดูแล้ว
เรื่องก็คือ Loki น้องชายผู้แสนจะอาภัพของพี่ Thor จะเอากองทัพมาบุกโลกเพื่อจะยึดครองโลก
เลยร้อนถึงหน่วยชีลด์ที่ต้องรวบรวมเหล่ายอดมนุษย์เพื่อปกป้องโลกจากกองทัพเทพต่างดาวไว้
แต่เหล่าฮีโร่ที่แสนจะแตกต่างกันทั้งนิสัยและปูมหลังแต่ละคน จะรวมพลังปกป้องโลกได้ยังไง

วันนี้จะกลับมาเขียนแบบปกติวิจารณ์ทั่วไป หลังจากเขียนแบบหัวข้อแล้วรู้สึกไม่ค่อยเวิร์กเท่าไหร่ ^^”

Photobucket

เมื่อเป็นการรวมตัวกันของหลายตัวละครแล้ว สิ่งที่มักจะพาหนังตกม้าตายกันทุกครั้งคือ ตัวละคร นี่แหละ
เพราะรวมกันหลายตัวทีไร จะเกิดเหตุการณ์แบบว่าตัวละครบางตัวจำต้องโดนทิ้ง เพราะไม่มีเวลาเล่า

แต่กับ The Avengers ต้องขอบคุณอานิสงค์ของหนังแยกของแต่ละตัวละครก่อนหน้านี้ที่ทำกันมา
เพราะทำให้ไม่ต้องมาเสียเวลาปูปูมหลังนิสัยตัวละครกันให้มากความ เข้าเรื่องได้เลย ขัดแย้งกันได้เลย
แล้วถึงแม้ไม่ต้องเสียเวลา หนังก็ทำให้คนที่ไม่เคยดูได้เข้าใจคาแรกเตอร์ตัวละครได้อย่างรวดเร็วอีกด้วย
หนังใช้วิธีการ 1 ฉากจบ บอกคาแรกเตอร์ตัวละคร ทำให้คนดูไม่มีใครถูกทิ้งให้งงคาโรงว่าใครเป็นใคร

Photobucket

หนังเฉลี่ยความสำคัญของตัวละครได้ครบ ซึ่งจะว่าไปก็ต้องยกความดีให้กับการเลือกตัวละครด้วย
เพราะตัวละครแต่ละตัว มีคาแรกเตอร์ต่างกันที่เกื้อหนุนต่อภารกิจต่อกันได้อย่างเหมาะเจาะและลงตัว
มีทั้งฝ่ายบู๊อย่าง Hulk ฝ่ายบุ๋นมุทะลุแบบ Iron Man มีหัวหน้าทีมแบบ Captain America
มีสายลับ Black Widow และตัวที่จับแยกและเอากลับมารวมได้ถูกเวลาอย่าง Thor และ Hawkeye
โดยเฉพาะตัวละคร Hulk ที่ต้องบอกว่า กลับฟื้นคืนชีพได้ก็คราวนี้ แบบที่หนังเต็ม 2 ภาคยังทำให้ไม่ได้
เมื่อหนังเดินไป แต่ละคนก็มีหน้าที่ที่เกื้อหนุนกันชัดเจน เวลากู้โลกก็ใช้ประโยชน์ทุกคนได้ครบกระบวนท่า

Photobucket

ตัวละครอีกคนที่ไม่พูดถึงไม่ได้คือ Loki โลกิในหนังครั้งนี้ ฉายคาแรกเตอร์ได้ชัดกว่าใน Thor ขึ้นอีก
Loki แสดงให้เห็นถึงภาพของน้องผู้อาภัพของ Thor ที่อยากมีที่ยืนของตัวเอง รวมถึงความเจ้าเล่ห์ของตัว
และนิสัยที่ยังเหมือนเด็กไม่รู้จักโต Loki เป็นตัวละครที่มีเสน่ห์มากยิ่งกว่าครั้งแรกที่ปรากฎใน Thor อีก
แม้ใครอาจจะบอกว่า ก็เพราะ Loki เป็นผู้ร้ายหลัก แต่ก็เป็นผู้ร้ายที่ต้องอยู่ท่ามกลาง 6 ฮีโร่แบบนี้
ยังไม่โดนกลืน แถมโดดเด่นจนน่าสงสารได้ก็ถือว่า ประสบความสำเร็จแล้วในการสร้างคาแรกเตอร์นี้

Photobucket

จุดดีอีกอย่างหนึ่งของหนังคือ การเดินเรื่องที่ครบถ้วนและรวดเร็ว แม้ว่าหนังก็จะยังเล่าแบบสูตรสำเร็จ
ที่ตัวละครมาเจอกัน ปูมหลังต่างกัน มีความขัดแย้ง แล้วก็เป็นความขัดแย้งแบบง่ายๆไม่มีอะไรซับซ้อนด้วย
แต่การเดินเรื่องแบบสูตรสำเร็จ ก็ไม่ใช่ความผิดไม่ใช่หรือ ตราบใดที่ยังรักษาจังหวะและเนื้อเรื่องหนังได้อยู่
เพราะการเล่าเรื่องหนังที่ดีคือ การเล่าเรื่องให้มีเหตุผลและลงตัว เอาตรงนี้ให้ได้ก่อน อย่าไปหาอย่างอื่น

Photobucket

หนังไม่เสียเวลาเอาตัวละครมาเจอกัน ใช้วิธีสร้างความขัดแย้งได้ง่ายแต่ฉลาด และยังมีอารมณ์ขันด้วย
ก่อนจะพาเข้าสู่ข้อมูลของหนัง เรื่องลูกบาศก์พลังเทเซอแรค หนังอาจจะใช้เวลาพอสมควรในการปูเรื่องตรงนี้
แต่ก็ไม่ลืมที่จะใส่ปมและคาแรกเตอร์ของตัวละครเอามาเสริมการเล่าให้เป็นประโยชน์ระหว่างเล่าให้ข้อมูลไป
และยังเดินเส้นเรื่องหลักที่ Loki จะบุกโลกไปพร้อมกันได้ดี ที่แม้แต่คนรอจะดูโลกโดนบุกท่าเดียวก็ยังไม่เบื่อ

และพอถึงฉากถล่มโลก ก็ถล่มกันสะใจและให้ความรู้สึกบุกโลกจริงๆ ไม่เหมือนใน Transformer (แอบกัด)
ฮีโร่ได้แสดงพลังตัวเองคุ้มค่าเต็มที่ พอพวก Loki บุกมาไม่หยุดก็ยังทำให้รู้สึกว่าสิ้นหวังได้จริงอีกด้วย
ถึงจะบุกแค่ในแมนฮัตตันก็เถอะ ยังดีกว่าโม้ว่าบุกไปทั่วโลก แต่กลับรู้สึกหร๋อมแหร๋มแบบหนังบางเรื่อง (แอ๊ะๆ)

Photobucket

ถ้าจะมีอะไรที่ขัดใจบ้างสำหรับหนังก็ตรงที่ หนังอาจจะลงลึกตัวละครบางตัวได้แบบผิวๆไปสักหน่อย
โดยเฉพาะตัวละครอย่าง Black Widow กับ Loki ยังรู้สึกว่าหนังน่าจะเล่นกับความเจ้าเล่ห์ตัวละครได้อีก
บทสนทนาและการกระทำบางอย่างดูยังไม่คมคายนัก อย่าง Loki บ่อยครั้งก็เป็นผู้ร้ายแบบโต้งๆเลย
หรืออย่าง Black Widow เป็นตัวละครที่ผมเห็นว่าน่าสนใจไม่น้อย ยิ่งกับฉากที่เผชิญหน้ากับ Loki
และปูมหลังกับ Hawkeye ที่น่าสนใจทีเดียว แต่หนังก็หยุดไว้แค่นั้น คงต้องไปลุ้นเอาภาคแยกล่ะมั้ง ^^

แต่ว่ามองในอีกมุม นี่ไม่ใช่ The Dark Knight ที่จะให้น้อง Loki ร้ายลึกแบบ Joker ซึ่งก็ไม่ใช่
และหนังก็ไม่มีเวลาให้เสียมากขนาดนั้น นี่คือ Pace ที่เหมาะสมและเล่าเรื่องได้กระชับลงตัวแล้ว
เพียงแค่รู้สึกว่า หนังพา Loki มาได้ไกลกว่าใน Thor แล้ว อยากให้ลงลึกไปอีกสักนิดก็น่าจะดี
ส่วนตัวละครฮีโร่อื่นขอยกประโยชน์ให้ และไปดูหนังแยกเดี่ยวพวกเขาดีกว่า เห็นชัดกันหมดทุกคน ^^

Photobucket

สุดท้าย ความน่ารักของหนังเรื่องนี้ก็คือ มุขคาแรกเตอร์ขำขัน ที่มีให้เห็นตลอดทางของหนัง
โดยเฉพาะการเล่นกับคาแรกเตอร์ตัวละคร ซึ่งทำให้ดูเป็นธรรมชาติมาก เพราะมันกลมกลืนไปกับหนัง

การเล่นกับการหลงยุคของกัปตัน…ที่เวลาคนอื่นเข้าพูดอะไร ก็เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง
ความกวนประสาทของพี่เตารีด…อันนี้ผมว่ายังจัดแค่ขำๆ อยากดูจัดเต็มต้องไปดูใน Iron Man
ความเป็นพี่น้องของ Thor กับ Loki…ธอร์ป้องน้องแต่อยู่ๆก็…(ไปดูเอง) หรือตอนลงมาสู้กัน
และการเล่นกับความเป็น Hulk…ซึ่งมีโมเมนต์ที่คนต้องขำอย่างน้อยก็สองครั้งในหนังแน่นอน

หลายคนอาจมองแค่มุขขำๆ แต่ผมมองว่าเป็นมุขที่เนียนตาดีมาก เพราะเล่นกับคาแรกเตอร์ตัวละคร
ซึ่งคนทำหนังไทยเราก็น่าจะศึกษาได้เช่นกันว่าเขาเล่นยังไงให้เนียนตาและเข้ากับตัวละครได้ดีด้วย
ไม่ใช่เอะอะก็เอามุขมาลงเพื่อตั้งใจให้ขำแบบที่เราเห็นกันโดยทั่วไป ซึ่งคนดูเขาเริ่มรู้สึกฝืดกันหมดแล้ว

Photobucket “ดูสนุกและคุ้มค่าตั๋ว มาตรฐานหนังฮีโร่ Marvel ยังเป็นอ๋องในตองอูครับ”

Photobucket
เอารูปนี้มาแทนที่จะเป็นโปสเตอร์ เพราะชอบเป็นการส่วนตัว ผมว่าสวยกว่าโปสเตอร์อีก

Pastry History: Muffin

สัปดาห์นี้ จะลองทำเค้กช็อกโกแลตอีกสูตร แต่ก็เหลวอีกครั้ง (ที่เคยเห็นทำได้ นั่นรอดหวุดหวิด) ^^”
เฮ้อ! ไม่ถูกกับเมนูช็อกโกแลตจริงๆ ต้องศึกษาเพิ่มอีก จะเอาให้ได้ คาใจกับช็อกโกแลตมากมาย >.<
วันนี้เลยจำต้องคั่นสัปดาห์ด้วยเรื่องราวของขนมอร่อยๆที่เรากินไปพลางๆ เดี๋ยวบล็อกจะเงียบเหงาไปซะ
ก็ตามหัวเรื่องที่ขึ้นไว้ วันนี้จะพาไปรู้จักเรื่องราวความเป็นมาของ Muffin กันครับผม

Photobucket

Muffin ที่เรารู้จักกันเป็นขนมที่ถือกำเนิดในอเมริกา ซึ่งบางคนอาจจะสับสนกับคัพเค้กที่หน้าตาใกล้กัน
มัฟฟิ่นนั้น จะไม่ได้มีรสหวานเท่าคัพเค้ก และไม่ได้แต่งหน้าแต่งตาสวยๆ แต่จะนิยมใส่ไส้ต่างๆมากกว่า
อย่างที่เราคุ้นเคยกันก็พวก ช็อกโกแลตชิป บลูเบอร์รี่ กล้วย ราสเบอร์รี่ สตรอเบอร์รี่ ฟักทอง
ต่อมา แทบทุกอย่างก็ใส่ในมัฟฟิ่นได้หมด ตั้งแต่ส้ม แครอท อัลมอนด์ กระทั่งแตงกวาก็ยังมีเลย (แหวะ)

สำหรับมัฟฟิ่นนั้น เป็นเมนูยอดนิยมในหนังสือสูตรอาหารของคนอเมริกันมาตั้งแต่ ศตวรรษที่ 19
โดยที่สูตรมัฟฟิ่นนั้นมีทั้งแบบใช้ยีสต์ และไม่ใช้ แต่เดี๋ยวนี้ก็ไม่ค่อยพบเห็นมัฟฟิ่นที่ใช้ยีสต์กันอีกแล้ว

Photobucket
มัฟฟิ่นข้าวโพด อีกเมนูยอดนิยมของคนอเมริกัน

ขนาดของมัฟฟิ่นโดยทั่วไปก็จะมีขนาดพอดีมือของผู้ใหญ่ปกติ และนิยมทานในช่วงเวลาเช้าๆ
บางคนก็ทานเป็นมื้อเช้าไปเลย (เหมือนน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋) แล้วก็ยังกินได้ในหลายโอกาส
เมื่อพูดถึงน้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋ คนอเมริกันที่ถือเป็นที่รู้จักในการทำมัฟฟิ่นก็มีมัฟฟิ่นอาหารเช้าของเขา
เรียกว่า Corn Muffin ทำจากข้าวโพดนี่แหละ หน้าตาจะเพลนๆ รสชาติก็เหมือนกินพวกซีเรียล
แต่ออกอารมณ์ขนมปัง ตัดมาทาเนยกินได้ จุ่มกาแฟอะไรอย่างนี้ ถือเป็นอาหารยอดนิยมอีกอย่าง

Photobucket
มัฟฟิ่นแบบอังกฤษ หน้าตาก็ขนมปังก้อนดีๆนี่เอง

เมื่อพูดถึงคนอเมริกันแล้ว ก็คงจะพูดถึงคนอังกฤษไม่ได้ เพราะอะไรที่อเมริกันมี อังกฤษก็มักจะต้องมี
มัฟฟิ่นของอังกฤษก็มีเหมือนกัน แต่บางคนอาจนึกไม่ถึงว่า หน้าตาแบบนี้มันเป็นมัฟฟิ่นกับเขาด้วยเหรอ
มัฟฟิ่นของอังกฤษจะเหมือนขนมปังก้อนกลมๆแบน ขึ้นฟูด้วยยีสต์ เวลากินก็ทาแยมทาเนยเอาแบบขนมปัง
ถ้าใครอยากลอง ไปที่แมคโดนัลด์ก็ได้ครับ มีมัฟฟิ่นอังกฤษให้กิน เคยสั่งมากินที เจ็บใจมาก
ก็ไอ้ชุดอาหารเช้าของแมคโดนัลด์ก็คือ เอามัฟฟิ่นอังกฤษประกบ เอามาแยกขายอีกที หัวเสธจริงๆ >.<

Photobucket
มัฟฟิ่นบลูเบอร์รี่ มัฟฟิ่นประจำรัฐ Minnesota

มัฟฟิ่นถือเป็นสัญลักษณ์อีกอย่างของคนอเมริกันเค้า และในบางรัฐ มัฟฟิ่นก็เป็นอาหารประจำเมืองด้วย
อย่างในรัฐ Massachusetts มัฟฟิ่นประจำเมืองของเขาก็เป็นมัฟฟิ่นยอดนิยมคือ Corn Muffin
ในรัฐ Minnesota มัฟฟิ่นประจำรัฐก็คือมัฟฟิ่นที่เป็นที่นิยมทั่วโลกอย่าง Blueberry Muffin
และที่ขาดไม่ได้คือ New York ซึ่งมัฟฟิ่นประจำรัฐก็ตามสัญลักษณ์ของรัฐคือ Apple Muffin นั่นเอง

มัฟฟิ่นนั้น เป็นขนมที่ทำได้ง่ายและไม่ค่อยยุ่งยาก เหมือนกับคัพเค้กที่ใช้เวลาไม่นานในการทำ
จึงเป็นที่นิยมและขายดิบขายดี และในทุกๆร้านกาแฟ ยังไงเราก็ต้องเห็นมัฟฟิ่นประดับตู้แทบทุกร้าน
ข้อดีของมัฟฟิ่นอีกอย่างที่สาวๆคงจะชอบก็คือ มันไม่ทำให้อ้วนแบบโดนัทหรือพวกขนมเดนิชทั้งหลาย ^^

Photobucket

นั่นก็เป็นเรื่องราวของ Muffin ขนมยอดนิยมทานง่ายอีกอย่างที่เอามาฝากในสัปดาห์ที่ผมทำขนมเหลว T.T
สำหรับใครที่อยากลองทำมัฟฟิ่น ผมเคยทำ Blueberry Muffin มาให้ทานกัน คลิกชื่อไปอ่านสูตรกันได้เลย

สัปดาห์หน้า จะทำขนมเมนูใหม่ให้สำเร็จ จะได้เอามาให้เพื่อนๆได้ลองทานกัน ฮึ่มๆ…สวัสดีครับ

Nekoyanagi: ฝาแฝดแมวกล่อง Maru

สัปดาห์ที่แล้วเอาเจ้าเหมียว Hank ว่าที่วุฒิสมาชิกมาฝาก ก็รอลุ้นว่าเจ้าแฮงก์จะได้ไปนั่งในสภาไหม
สัปดาห์นี้เจอแมวที่อยากเขียนอีกเรื่องแล้ว น่ารักมากด้วย มองเผินๆนึกว่าแมวสุดดังอย่าง Maru
แต่ไม่ใช่ครับ แต่ถึงไม่ใช่ก็ใกล้เคียงจัง แมวที่จะมาเขียนวันนี้ชื่อ Nekoyanagi ครับ

Photobucket

มารู้จัก Nekoyanagi กันดีกว่า

Nekoyanagi หรือเรียกสั้นๆว่า Yanagi ก็ได้ (เพราะ Neko ภาษาญี่ปุ่นแปลว่า แมว)
เป็นแมวพันธุ์ สก๊อตติช โฟลด์ เหมือนแมวชื่อดังระดับโลกอย่าง Maru แล้วยังเป็นผู้ชายเหมือนกันด้วย
Yanagi เกิดเมื่อวันที่ 4 มีนาคม 2008 บ้านเกิดอยู่ Tokyo ประเทศญี่ปุ่นเค้านี่แหละ
โดยที่ Yanagi มีช่องยูทูบของตัวเองที่คุณเจ้าของใช้ชื่อว่า Neg0yanagi ตามชื่อเหมียวเลย =^.^=

Photobucket

ใครที่ได้เห็น Yanagi วาบแรกอาจจะนึกว่าเป็น Maru เลยทีเดียว เพราะรูปลักษณ์เหมือนกันมาก
เป็นแมวสก๊อตติช โฟลด์ เหมือนกัน ลายก็คล้ายๆกัน ถุงเท้าขาว 4 ข้างเหมือนกันอีกต่างหาก
แต่สิ่งที่ทำให้เห็นความแตกต่างก็คือ Yanagi มีหูพับพิมพ์มาตรฐานของแมวสก๊อตติช โฟลด์
แล้วก็ขนขาวด้านขาซ้ายกินพื้นที่ตัวขึ้นมามากกว่า Maru แต่มองเผินๆก็เหมือนกันอย่างกับ “ฝาแฝด” ^^

เมื่อพูดถึง “ฝาแฝด” ก็คงจะสงสัยว่าแล้ว Yanagi ชอบกระโดดเข้ากล่องแบบ Maru รึเปล่า
คำตอบคือ…ใช่คร้าบบบ!!! มีหลักฐาน ดูวีดีโอนี่สิ นึกว่า Maru มาเองเลย ฮิฮิ ;-P

ไม่ใช่หรอกครับ…ที่จริงแล้ว Yanagi ไม่ได้มีนิสัยชอบลงกล่องแบบ Maru
เพราะแมวกับกล่องก็เป็นของคู่กันอยู่แล้ว นิสัยของ Yanagi แค่ชอบกลิ้งๆแล้วก็ชอบให้คนอยู่ใกล้ๆ

ถ้าเทียบว่า Maru เป็นแมวออกจะไฮเปอร์เล่นได้ตลอด Yanagi ก็ชอบอยู่สงบๆซะมากกว่า
วีดีโอส่วนใหญ่ของ Yanagi นั้นมักจะชอบอยู่นิ่งๆ เล่นบ้างตามประสา แล้วก็ให้คุณเจ้าของลูบๆ ^^
แต่เจ้าเหมียวดูจะสนใจเป็นพิเศษถ้าอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ขึ้นมา (ต่อไปอาจจะเรียก แมวคอมพิวเตอร์) XD
ซึ่งที่ได้ดู ก็มีแบบไฮเปอร์สุดตอนที่ เล่น iPad 2 ของคุณเจ้าของนี่แหละ ลองคลิกไปดูเลย ^^”

Photobucket

สำหรับ Nekoyanagi นั้นจะเรียกว่าเป็นแมวชื่อดังก็ไม่ได้ เพราะจำนวนการดูช่องนั้นไม่ถือว่าสูง
แค่หลักแสนกว่าครั้งเท่านั้นเอง แม้ว่าคุณเจ้าของจะอัพวีดีโอของเจ้าเหมียวไว้ไม่น้อยเลยก็ตาม
แต่ว่าแม้จะมีจำนวนการดูแค่หลักแสน แต่ก็เป็นที่รู้จักเล็กๆในบรรดาคนรักแมวในหลายประเทศเหมือนกันนะ
ซึ่งจะเห็นได้จากคอมเมนต์ในหลายวีดีโอ ไม่ได้มีแต่ภาษาญี่ปุ่น แต่ยังมีภาษาอังกฤษด้วย
ซึ่งคุณเจ้าของเอง ก็พยายามใส่ภาษาอังกฤษในทุกวีดีโอที่อัพ (นัยว่าก็คงเรียนรู้มาจาก Maru นี่แหละ) ^^

ซึ่งแม้ว่าบรรยากาศบ้าน รวมถึงตัวเจ้าเหมียวจะทำให้นึกถึง Maru อย่างชนิดแยกไม่ออก
จนก็น่าคิดว่าคุณเจ้าของเปิดช่องยูทูบเพราะจะเลียนแบบ Maru รึเปล่า (เพราะที่ญี่ปุ่นมีช่องแมวเยอะมาก)
แต่เมื่อดูไป ก็พบว่า Yanagi เองก็มีเสน่ห์ความน่ารักของตัวเองอยู่ไม่น้อยเลยเช่นกัน

Photobucket

ผมคิดว่า เสน่ห์ของเจ้า Yanagi ที่ทำให้คนหลงรักก็คือ ความน่ารักแบบใสๆของเจ้าเหมียว นี่แหละ
ซึ่งเมื่อดูไปก็จะติดแบบไม่รู้ตัว เพราะเจ้าเหมียวดูเป็นธรรมชาติแบบแมวๆ และสงบเสงี่ยมน่ารักเกินตัวมากๆ
รวมถึงวิธีการถ่ายก็ยิ่งทำให้เจ้าเหมียวดูดีขึ้นไปอีก เพราะใช้กล้องคุณภาพสูง (มีทั้ง Canon, Leica เลยนะ)
โดยเฉพาะภาพนิ่งที่ดูดีมากทีเดียว ที่ดูยังไงก็ต้องหลงรักความน่ารักแบบใสๆของเจ้า Yanagi แน่ๆ =^.^=

สำหรับใครที่อยากติดตามเจ้าเหมียว Yanagi ก็เรียกว่าคุณเจ้าของมีทุกช่องทางติดตาม
ทั้งหน้า Facebook ทั้งหน้า Twitter ทั้ง Blog ของเจ้าเหมียว ทางเว็บรูป Flickr และแน่นอนทาง YouTube
ก็คลิกไปตามลิงก์ที่ทำให้ได้เลยนะครับ ใครที่อ่านภาษาญี่ปุ่นได้ก็ยิ่งดีเข้าไปอีก (ผมอ่านไม่ออก เสียดาย) ^^”

Photobucket

นั่นก็เป็นเรื่องราวของเจ้าเหมียว Nekoyanagi แมวแฝดคนละฝาของเซเลบอย่าง Maru (ฮี่ฮี่)
แล้วจะนำเรื่องแมวที่น่าสนใจตัวอื่นๆมาฝากกันต่อไปนะครับ สวัสดีครับผม =^.^=

Hank: (ว่าที่) วุฒิสมาชิกเหมียว

เบื่อจริงจริ๊ง เห็นหน้านักการเมืองทีไร อยากจะเอาตีนไปยันหน้ามันซะทุกคน (อุ๊บ หยาบคายไปหน่อย)
ทำงานกันห่วยๆอย่างนี้ เอาหมาแมวที่ไหนเข้าไปนั่งในสภาก็ได้ เผลอๆอาจจะมีอะไรดีกว่าดูคนกัดกัน
ดูเหมือนวันนี้ฝันของใครบางคนอาจจะเป็นจริงแล้ว เมื่อมีแมวตัวหนึ่งลงสมัครวุฒิสมาชิกที่อเมริกา
บางทีเราอาจจะฝากความหวังได้ดีกว่าคนก็ได้ (อิอิ) แมวตัวนั้นมีชื่อว่า Hank ครับ

Photobucket

Hank เป็นแมวพันธุ์ Maine Coon จากเมือง Springfield มลรัฐเวอร์จิเนีย เป็นผู้ชายครับผม
เกิดเมื่อวันที่ 13 กันยายน 2003 เริ่มแรกเจ้าแฮงก์เป็นแมวจรจัด ก่อนที่จะถูกจับเข้าสถานกักกันสัตว์
เจ้าแฮงก์และครอบครัวแมวข้างถนนเกือบจะโดนกำจัดทิ้งอยู่แล้ว แต่ได้รับความช่วยเหลือเอาไว้
โดยกลุ่มพิทักษ์สัตว์ที่ชื่อ Animal Allies ก่อนที่จะได้มาอยู่กับเจ้าของแบบทุกวันนี้
(อันนี้คุณเจ้าของเค้าเขียนไว้ในเว็บหาเสียง บางทีอาจจะแต่งให้มันดราม่าหน่อยก็ได้นะครับ) ^^”

เรื่องของเรื่องที่เจ้าแฮงก์ดันสมัครวุฒิสมาชิก ก็เกิดจากคุณเจ้าของ แอนโทนี โรเบิร์ต อยากทำอะไรขำๆ
ก็เลยทำแคมเปญเล่นๆ เอารูปเจ้าแฮงก์ไปทำเว็บไซต์ ลงประกาศว่าเจ้าเหมียวจะลงสมัครด้วย
แต่ไปๆมาๆ ปรากฎว่ามีคนเอาด้วยกันล้นหลาม เจ้าแฮงก์ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวก็เลยโดนยุให้สมัครจริงๆ

Photobucket

คุณเจ้าของเลยเริ่มทำจริงจังตั้งแต่เอาป้ายไปปักตามที่ต่างๆ แล้วก็ทำทั้งเว็บไซต์หาเสียง ทวิตเตอร์ เฟสบุ๊ก
ซึ่งหน้าเฟสบุ๊กก็มีคนมาช่วยสนับสนุนเจ้าแฮงก์ร่วมเป็นหมื่นๆคนเลยทีเดียว ทวิตเตอร์ก็มีเป็นพัน
และตามรูปแบบนิยม เจ้าแฮงก์ก็ไปเคาะประตูบ้านหาเสียง (เหมือน สส. บ้านเราเลย) โทรศัพท์หาเสียง
ถึงขนาดว่ามีผู้จัดการฝ่ายรณรงค์หาเสียงเลย (จริงจังนะเนี่ย) เรียกว่า กะได้เข้าไปนั่งในสภาแน่

ซึ่งตอนนี้ ความดังของเจ้าแฮงก์ ก็เลยทำให้เจ้าแฮงก์ต้องเริ่มเดินสายหาเสียงไปตามที่ต่างๆ
เพื่อแข่งกับผู้สมัครวุฒิสมาชิกตัวจริง จะได้เข้าไปนั่งเหมียวๆในสภาคองเกรสกับเค้าจริงๆ (ว่าไปนั่น) ^^”

Photobucket

สำหรับสัญญาประชาคมของเจ้าแฮงก์ ในเว็บไซต์หาเสียงก็เขียนเอาไว้อย่างยิ่งใหญ่ว่า (ฮา)…
“เรากำลังอยู่ในช่วงเวลายากลำบาก ผู้คนตกงานกันเป็นแถว เราได้ยินวิธีแก้ปัญหาบ้าบอเต็มไปหมด
แต่กระป๋มได้ไปเห็นชีวิตของผู้คนที่แท้จริงมาหมดแล้ว และคนเหล่านี้ไม่ใช่หมูให้นักการเมืองเถือ”

“เราจะต้องเริ่มต้นแก้ปัญหาจากตัวเราเอง ไม่ใช่รอให้คนข้างบนแก้ (นี่…ความคิดเจ้าเหมียวสุดยอด)
ถ้าเราเริ่มปรับปรุงชุมชนเราให้ดีขึ้น ผลก็จะขยายไปสู่มลรัฐ และในที่สุดก็ประเทศของเรา”

สำหรับเจ้าแฮงก์ เค้าว่าเป็นแมวอนุรักษ์นิยมสุดๆ ถึงขนาดเคยข่วนหนังสือแนวเสรีนิยมจนขาดวิ่นมาแล้ว
ซึ่งบางทีคู่แข่งเจ้าเหมียวอย่าง ทิม เคน และ จอร์จ อัลเลน อาจต้องระวังอย่าไปทำให้เจ้าแฮงก์โมโห (อิอิ)
ซึ่งนโยบายแรกถ้าเจ้าเหมียวได้รับเลือกก็คือ “ออกกฎหมายต้องมีเวลาสำหรับแมวหลับในทุกมลรัฐ” ^^”

Photobucket

ตามกฎหมายของอเมริกานั้น กำหนดว่าผู้สมัครต้องมีอายุ 30 ปีขึ้น แต่เมื่อเทียบอายุเจ้าแฮงก์แล้ว
ซึ่งเจ้าแฮงก์อายุ 9 ปี เมื่อเทียบกับมนุษย์ก็คือ 52 ปี ดังนั้นก็เลยไม่มีปัญหาที่เจ้า้แฮงก์จะลงสมัคร
แต่ก็กำหนดเช่นกันว่า “ห้ามสัตว์รับตำแหน่งในสภา” แต่ใครจะสนล่ะถ้าเจ้าแฮงก์ได้รับเลือก (ฮิฮิ)

เพราะตามประวัติในอเมริกา ก็มีสัตว์ได้ตำแหน่งสำคัญๆทางการเมืองมาแล้ว อย่างในรัฐแคลิฟอร์เนีย
ในเมืองซูนอล ก็เคยมีสุนัขลาบราดอร์สีดำชื่อ “บอสโก รามอส” เป็นนายกเทศมนตรีมาแล้ว
แล้วเป็นนานด้วยตั้ง 9 ปี ตั้งแต่ปี 1981-1990 และปัจจุบัน เมืองแรบบิท แฮช มลรัฐเคนตักกี้
ก็มีสุนัขที่ชื่อ “ลูซี่ โลว” เป็นนายกฯเล็กด้วยเช่นกัน (บางทีเมืองไทยเราน่าจะลองมั่งนะ หุหุ)

Photobucket

ทั้งนี้ ไม่ว่าเจ้าแฮงก์จะได้รับเลือกหรือไม่ หรือว่าเค้าจะไม่ยอมให้ลงสมัคร แต่ตอนนี้เจ้าแฮงก์ก็ดังไปแล้ว
ขนาดได้คะแนนเสียง 5 เสียง มาตุนไว้ก่อนคู่แข่งคนอื่นซะอีก (อเมริกาเค้าใช้ระบบคะแนนตัวแทนครับ)
ซึ่งการเลือกตั้งสมาชิกวุฒิสภาของอเมริกาจะมีในเดือนพฤศจิกายน (อเมริกาจะใช้เวลาหาเสียงกันนานหน่อย)
ใครที่อยากสนับสนุนเจ้าแฮงก์ ก็ไปได้ทั้ง Facebook หน้าเว็บไซต์ Hank For Senate และ Twitter

แล้วเรามาลุ้นกันว่า เจ้าแฮงก์จะได้เข้าไปนั่งในสภาหรือไม่นะครับ สวัสดีครับ เมี้ยววว =^.^=

ข้อมูลการเขียนเพิ่มเติม: dailynews.co.th, huffingtonpost.com, inquisitr.com

Thai Movie 2011: มองหนัง 4 แนวหลักเมืองไทย แนวไหนอยู่แนวไหนร่วง!?!

ไม่ได้เขียนบล็อกใหม่มานาน เพราะหาเรื่องที่อยากจะเขียนจริงๆไม่ได้
และช่วงนี้เองก็ไม่ได้ดูหนัง หรือเรื่องแมวเลย เพราะมีงานหนังส่วนตัว 2-3 งานที่ต้องเคลียร์
บล็อกผมก็เลยเงียบๆไปพักใหญ่ แต่วันนี้ก็กลับมาเขียนกันอีกครั้งครับ
(ถ้าใครเห็นผมเล่นเกมบนเฟสบุ๊ค อันนั้นเล่นแก้เครียดนะครับ ที่จริงกำลังหัวฟูเลย)

สำหรับเรื่องวันนี้ที่เขียน ที่จริงก็ชั่งใจอยู่พอสมควรว่าจะเขียนดีไหม
เพราะผมเองทำงานในแวดวงหนังไทย ก็ที่เคยบอกไว้คือไม่ต้องการวิจารณ์หนังไทยกันเอง
แต่เมื่อคิดไปคิดมาแล้ว เรื่องวันนี้ไม่ได้มาวิจารณ์หนัง แต่เป็นการมองภาพวงการมากกว่า
จึงคิดว่าน่าจะเป็นประโยชน์อยู่ เพราะผมเองจะเขียนในมุมมองแบบคนนอกมองเข้าไปครับ

———————————————————————————

สำหรับหนังแนวหลักที่เป็นที่นิยมในตลาดหนังไทยจนถึงยามนี้ ก็จะเห็นได้อยู่ทั้งหมด 4 แนว
นั่นคือ หนังผี-หนังตลก-หนังแอ็คชั่น และ หนังโรแมนติคคอมเมดี้ ที่เข้ามาเป็นทางเลือกใหม่

ซึ่งอันที่จริง ในช่วงหลังมานี้ หนังนอกกระแสก็เริ่มเติบโตขึ้น และเริ่มมีผู้ผลิตออกมามากขึ้น
แต่คนดูก็ยังไม่ได้เพิ่มจำนวนตามมากนัก จึงยังไม่สามารถนับเป็นหนังอีกแนวที่คนเลือกดู
รวมถึงหนังดราม่าที่ยังทำออกมานานๆที จึงต้องถือว่าไม่ใช่แนวหนังที่คนไทยนิยมดูกัน
ดังนั้น จึงขอพูดถึงหนัง 4 แนวหลักนี้ แล้วมาดูว่า หนังทั้ง 4 แนวนี้จะมีทิศทางไปอย่างไร

หนังผี

หนังผียังคงเป็นหนังที่ค่ายหนังในเมืองไทยนิยมทำกันอย่างสม่ำเสมอ
ด้วยความเชื่อที่ว่า “คนไทยชอบหนังผี” ซึ่งคนดูหลายคนคงสงสัยว่าไปได้ความคิดจากไหน
แต่คงน่าจะเป็นเพราะความสำเร็จเริ่มจากสมัยนางนาก ยาวมาจนถึงชัตเตอร์เลย
แล้วยังมีหนังผีแนวตลกแบบบุปผาราตรีอีก ทำให้นายทุนทั้งใหญ่เล็กมองว่าหนังผีทำเงิน

แต่ในความเป็นจริงถ้านับหนังที่ประสบความสำเร็จจริงๆจังๆ ถือว่ามีน้อยรายมาก
จะมีก็แต่ค่าย GTH เท่านั้นที่ทำรายได้เป็นกอบเป็นกำจากหนังแนวผีแนวสยองนี้ได้ตลอด
แล้วถามว่าทำไมค่ายหนังไทยเล็กใหญ่หลายๆค่ายยังคงนิยมจะทำหนังผีออกมา
เหตุผลหลักที่พอจะทราบได้ก็คือ “หนังแนวนี้จากเมืองไทยไปได้ดีในตลาดต่างประเทศ”
ดังนั้น ถึงแม้จะขาดทุนในเมืองไทย แต่เมืองนอกก็คงเก็บเล็กผสมน้อยจนเอากำไรได้
และอีกอย่าง ดูเหมือนหนังแนวนี้ไม่จำเป็นต้องพึ่งโปรดักชั่นสูงๆ หรือดาราระดับแม่เหล็กมาก
เพราะตัวละครเด่นเป็นผี ดังนั้น จึงเป็นไปได้มากกว่าที่จะคุมงบประมาณให้อยู่ตัวได้

แต่ในทัศนะของผมแล้ว ตลาดหนังผีเมืองไทยยามนี้ดูเหมือนมีแต่ทรงกับทรุดมากกว่า
ถ้า Big Idea ไม่โดนจริงแบบค่าย GTH ก็มักจะทำหนังผีที่พยายามสรรหาวิธีผีหลอกสารพัด
ซึ่งเนื้อหามักจะไม่หนีกันมาก คือผีมีความอาฆาตแค้นตัวละครเอก ขึ้นกับว่าจะมาหลอกแบบไหน
ความต่างจึงอยู่ที่ Big Idea จะโป้งโดนใจคนยังไงอย่าง ลัดดาแลนด์ ที่เอาหมู่บ้านจริงมาเป็นจุดฮุค

ดังนั้น ถ้าคิดจะได้เงินกับหนังผี ต้องมาพร้อม Big Idea ที่โป้งโดนใจคนทันทีตั้งแต่เห็นหน้าหนัง
ไม่อย่างนั้น ทำมาเท่าไหร่ก็ขายไม่ออก เพราะที่จริงคนไทยโดนผีหลอกจนไม่กลัวกันแล้ว

หนังตลก

หนังตลกสำหรับเมืองไทย ก็เป็นอีกแนวหนึ่งที่ทำออกมาอย่างสม่ำเสมอต่อเนื่อง
ซึ่งโดยหลักส่วนใหญ่แล้ว จะใช้ดาราตลกเป็นตัวชูโรง และเนื้อเรื่องก็จะยืนพื้นกับมุขตลก
โดยที่ค่ายที่ทำหนังแนวนี้สม่ำเสมอก็เป็นค่ายอย่าง สหมงคลฟิล์ม และ พระนครฟิล์ม
ซึ่งโดยลักษณะนิสัยของคนไทยที่รักสนุก และวัฒนธรรมการดูหนังและทีวีที่ยังแยกกันไม่ออก
จึงทำให้หนังแนวนี้ทำรายได้คุ้มทุนได้เสมอๆ ไม่ค่อยจะเกิดอาการล้มแรงๆกับเขา

แต่จุดอ่อนของหนังตลกไทยเองก็มีอยู่ตรงที่ว่า มักจะใช้ดาราตลกเป็นตัวชูโรงนี่แหละ
ทำให้ช่วงหลังมีชะตากรรมเหมือนหนังผีคือ ดูตลกเล่นหนังจนฝืดไม่ค่อยจะขำเท่าไหร่แล้ว
ถึงแม้ว่ารายได้จะยังไม่ถึงกับเจ๊งยับขนาดตกไปต่ำกว่าหลัก 10 ล้านแบบหนังผีในช่วงหลังๆ
แต่ก็เกิดอาการปืนฝืด ทำมาเท่าไหร่ก็ขายไม่ออกแล้วเช่นกันสำหรับหลายๆเรื่อง
ขนาดว่าหนังพี่หม่ำเองที่เคยรับประกันรายได้แน่ๆ พักหลังตัวเลขก็เริ่มไม่ค่อยเดินเท่าไหร่แล้ว

จึงทำให้ช่วงหลัง เริ่มมีการให้ดาราตลกเป็นตัวเสริมและใช้นักแสดงปกติเป็นดารานำหลัก
ซึ่งค่ายที่ดูจะประสบความสำเร็จขึ้นมาก็คือ M39 กับหนังของ คุณยอร์ช ฤกษ์ชัย พวงเพชร
ซึ่งวางแนวทางหนังตลกใหม่ที่วางนักแสดงให้สอดรับกับเนื้อเรื่องมากขึ้น ไม่ใช่ขายแต่มุข
จึงทำให้หนังตลกมีเส้นทางที่เติบโตออกไปได้อีก หลังจากใช้ดาราตลกยิงมุขนำมานาน

ดังนั้น สำหรับหนังแนวตลก ก็จะยังคงทำเงินได้ในตลาดหนังเมืองไทย แบบที่ไม่ต้องเจ็บตัวมาก
และถ้าหนังเนื้อหาดี ก็มีสิทธิทำเงินถล่มทลายได้เช่นกัน เพราะหนังก็ถูกกับลักษณะคนไทยอยู่แล้ว
และตอนนี้ก็ยังมีเส้นทางแนวหนังที่ไปได้อีก เพียงแต่ผสมผสานมุขกับเนื้อหาให้ลงตัวเท่านั้น

หนังแอ็คชั่น

ที่จริงสำหรับหนังแนวนี้แล้ว มีแต่เพียงค่ายใบโพธิ์เท่านั้นที่ทำออกมาเป็นเรื่องเป็นราว
ซึ่งก็มาจากทีมสตั๊นท์คุณพันนา นำโดยดาราชูโรงอย่าง พี่จา พนม (ตอนนี้ก็ชื่อ ธัชกร ไปแล้ว)
โดยมีโปรดักชั่นเฮ้าส์อย่าง บาแรมยู เป็นหัวหอกในการผลิตหนังแนวนี้แบบผูกขาด
ซึ่งถ้าโดยรสชาติที่ถูกปากคอหนังไทยแล้ว ก็ต้องยอมรับว่าค่ายใบโพธิ์ชิงธงนี้ไปได้ก่อน
ทำให้ค่ายอื่นถึงคิดจะทำก็ทำไม่ได้แล้ว เหมือนใครคิดจะทำเครื่องแม็คแข่งก็สู้แอปเปิ้ลไม่ได้

แต่เมื่อเปิดแนวรบแล้วประสบความสำเร็จขึ้นมาขึ้นมา ก็ทำให้ค่ายอื่นเองก็มีลงมาเล่นด้วย
ทั้งค่ายเล็กค่ายใหญ่ต่างก็ลองส่งหนังตัวเองมา แม้จะรู้ว่าต้องใช้ทรัพยากรมากก็ตาม
แต่แนวหนังที่ฉับไวน่าจะเข้าถึงคนดูได้ง่ายและมีความสำเร็จการันตีให้ ก็ทำให้มีคนกล้าลอง
ซึ่งปรากฎว่าโดยภาพรวมส่วนใหญ่หลายเรื่องกลับไม่เป็นตามคาด ต้องเจ็บตัวไปตามๆกัน

ค่ายใหญ่ที่ลองลงมือกับหนังแอ็คชั่นก็มีค่ายอย่าง ไฟว์สตาร์ กับ อินทรีแดง (ที่เจ็บตัวแรงมาก)
และค่ายอย่าง Oriental Eyes ที่ส่งหนังอย่าง My Best Bodyguard มา (ซึ่งก็เจ็บตัวอีก)
กระทั่ง GTH ก็เคยลองผสมผสานแอ็คชั่นกับตลกในหนังอย่าง ตั๊ดสู้ฟุด (เรื่องนี้ทำเงินได้ดี)
ล่าสุด ค่าย FilmRUs ของอาร์เอสส่งหนังรักแอ็คชั่น บางกอกกังฟู มา (ซึ่งก็มาแล้วไปแบบเงียบๆ)

หนังแนวนี้ทำค่อนข้างยาก แต่ถ้าทำออกมาดี ก็จะประสบความสำเร็จแรงอย่าง ไตรภาคองค์บาก
ซึ่งถึงแม้ว่ารายได้จะลดลงทุกภาค แต่เมื่อเทียบกับรายได้หนังไทยโดยเฉลี่ยก็ยังถือว่าสูง
ซึ่งถึงเวลานี้ก็มีเพียงค่ายใบโพธิ์ค่ายเดียว ที่ยังประสบความสำเร็จจริงๆจังๆกับหนังแนวนี้
แต่ถ้าเจ๊งก็จะเจ๊งแรงเช่นกัน อย่างหนังบางส่วนที่ได้ยกตัวอย่างไป ซึ่งมักจะมาจากหลายปัจจัย
ทั้งโดยตัวเนื้องาน และเนื้อหาเรื่องที่อาจจะห่างไกลคนไทยไปก็มีส่วนอยู่ที่หนังไม่ประสบความสำเร็จ

ภาวะการณ์หนังแนวนี้ในปัจจุบัน ถ้าจะพูดจริงๆ ก็ค่อนข้างซบเซาอยู่เพราะมีหนังเจ๊งติดกันหลายเรื่อง
แต่ถามว่ายังมีอนาคตอยู่ไหม ก็เชื่อว่าอย่างน้อยค่ายใบโพธิ์ที่เป็นเจ้าหลัก ก็น่าจะยังมีแพลนอยู่
เพราะตอนนี้ก็มี “ต้มยำกุ้ง 2” ที่กำลังถ่ายทำ ซึ่งอาจจะเรียกความคึกคักหนังแอ็คชั่นกลับมาอีกครั้ง

อนาคตหนังแนวนี้น่าจะอยู่ที่ การวางเรื่องราวหนังให้เข้มข้นขึ้น ไม่เน้นฉากสตั๊นท์ต่อสู้แบบที่ผ่านมา
เพราะไม่อย่างนั้น ชะตากรรมจะคล้ายๆหนังตลกและหนังผี ที่โยนมุขโยนผีมาใส่จนคนดูเอียนไปแล้ว
ที่จริงก็มีหนังที่ลองผสมผสานแนวอื่นเข้ามาอย่าง ตั๊ดสู้ฟุด เป็นตัวอย่างว่าถ้าวางเนื้อหาน่าสนใจ
ทางหนังแอ็คชั่นก็สามารถแตกแขนงไปได้ไกลเช่นกัน เหมือนที่หนังต่างประเทศจะมี แอ็คชั่นตลก
ซึ่งประสบความสำเร็จทางรายได้และคำวิจารณ์หลายๆเรื่อง ซึ่งหนังไทยก็สามารถเอาเป็นแนวทางได้
เพราะจะทำให้หนังแอ็คชั่นมีความหลากหลาย และสามารถเติบโตขึ้นไปได้อีกมาก

หนังโรแมนติค-คอมเมดี้

หลังการมาของ “รถไฟฟ้ามาหานะเธอ” ก็ทำให้หนังแนวนี้กลายเป็นน้องใหม่ของค่ายหนังทั้งหลาย
ที่เห็นช่องทางทำเงิน จนตอนนี้กำลังเริ่มกลายเป็นกระแสหนังแนวหลักในตลาดเข้าไปทุกทีๆ
ด้วยข้อดีที่หนังแนวนี้มีความยืดหยุ่นกว่าหนังตลกในมุมมองของคนไทยคือ ใกล้ชีวิตจริงมากกว่า
กล่าวคือ หนังรู้สึกสัมผัสได้มากกว่า เพราะหนังมักจะเล่นประเด็นกับเรื่องราวและความคิดคนจริงๆ
โดยเฉพาะความรักที่เป็นเรื่องที่คนพูดถึงอยู่แล้ว ผสมผสานกับความตลกอันเป็นรสชาติหลักคนไทย
แถมยังใส่ดาราตลกให้เป็นจุดเรียกคนดูได้ ทำให้ดูเหมือนว่าหนังแนวนี้จะเป็นเส้นทางใหม่ขึ้นมา

ซึ่งจะว่าไปก็ใช่ว่าหนังแนวนี้จะไม่เคยมีมาก่อน ถ้าจะยังจำกันได้ในยุคกระโปรงบานขาสั้น
ในยุคนั้นที่จริงหนังก็ไปแนวทางนี้ แล้วที่น่าขำก็คือ หนังแนวนี้เป็นส่วนหนึ่งที่ฆ่าหนังไทยยุคนั้น
แต่พอล้มหายไปยาวนาน ก็ดูเหมือนว่าคนทำจะพบวิธีการสร้างสรรค์ใหม่จนพลิกฟื้นมาในอีกรูปแบบ

แล้วดูแนวโน้มของหนังที่กำลังออกตามมาอีก สัญญาณก็ดูค่อนข้างจะโอเคเป็นที่ต้อนรับ
อย่างเลวสุดก็คงเก็บรายได้เท่าทุนพอไหว แล้วการทำหนังแนวนี้ก็คล้ายกับหนังผี หนังตลก
คือไม่ต้องอาศัยโปรดักชั่นสูงๆ (ซึ่งเป็นจุดอ่อนของหนังแอ็คชั่น) ทำให้สามารถควบคุมงบได้
เพียงแต่ขอให้งานสร้างออกมาดูมีเกรด ไม่ทำลวกๆ ก็สามารถจะดึงดูดผู้ชมได้ไม่ยาก
เพราะโดยอารมณ์ของหนังแนวนี้ก็จะสนุกสนานสดใสอยู่แล้ว ซึ่งลักษณะพื้นฐานของคนไทย

แต่สิ่งที่ต้องระวังของหนังแนวนี้คือ ความหลากหลายของเนื้อหา และ ความใกล้เคียงหนังตลก
เพราะตอนนี้ก็เริ่มได้กลิ่นมาบ้างแล้ว ตัวอย่างหนังที่กำลังจะออกมาเริ่มมีการกระหน่ำมุขมากขึ้น
ซึ่งจะต้องแยกหนังแนวนี้ให้ออกจากหนังตลก และหามุมที่ไม่ใกล้กันเกินไปของเนื้อหาหนัง

อนาคตของหนังแนวนี้ขึ้นอยู่กับ ความหลากหลายในการสร้างสรรค์เนื้อหาของหนัง
เพราะมีบทเรียนจากหนัง 3 แนวแรกแล้วที่ทำซ้ำไปมาจนคนดูเบื่อและรายได้ลดลงไปเรื่อยๆ
คนทำต้องหาแง่มุมที่หลากหลาย รวมทั้งต้องเข้าใจเส้นบางๆที่เฉียดใกล้หนังตลกเพียวๆอย่างมาก
หนังแนวนี้โดยธรรมชาติ มีเนื้อหาในตัวเองที่คนพร้อมจะติดตามเรื่องราวอยู่แล้ว
เพราะไม่ใช่หนังประเภทโยนมุข สิ่งที่ต้องจดจำคือ ไม่ทำเรื่องราวให้เบาบางจนไม่น่าสนใจ
เพราะเนื้อเรื่องหนังแนวนี้มีสิทธิจะทำแบบง่ายดายแค่หนุ่มสาวรักกันจบ หรือไม่ก็เอาแต่โยนมุขเลย
ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้น ก็จะคล้ายๆหนังแนวอื่นทุกเรื่องที่พอทำไปๆ คนดูก็จะเบื่อไปในที่สุด

———————————————————————————

โดยภาพรวม ณ ขณะนี้แล้ว ไม่มีหนังแนวหลักแนวไหนที่ล้มหายตายจากไปจากตลาดแบบถาวร
เพียงแต่ปัญหาใหญ่คือ ความยังไม่หลากหลายพอของเนื้อหาหนัง ซึ่ง 3 แนวแรกโดนไปเต็มๆ
หนังโรแมนติค-คอมเมดี้ จะเรียนรู้บทเรียนเหล่านั้น และรักษาแนวหนังที่เข้ากับคนไทยนี้ได้ไหม
แล้วหนังแนวอื่นจะเรียนรู้และสร้างสรรค์ความหลากหลายของเนื้อหาออกมาใหม่ได้อย่างไร
รวมถึงการผสมแนวทางหนังเข้าด้วยกัน ซึ่งเป็นอีกทางที่จะทำให้หนังมีความหลากหลายขึ้น

ซึ่งที่จริงแล้ว ไม่ใช่อะไรที่ซับซ้อนสำหรับคนดูหนังไทยเรา เพราะที่จริงรสนิยมเราไม่เปลี่ยนมาก
คนไทยเราดูคู่กรรม หรือบ้านทรายทองรีเมคกันมาเป็นสิบๆรอบแล้วคงยืนยันอะไรได้
เราคนไทยเพียงแต่ต้องการมุมมองที่สร้างสรรค์แปลกแตกต่างออกไป แม้เนื้อหาจะยังเล่มเดิม
ซึ่งก็ขึ้นอยู่กับคนทำแล้วว่าจะขยัน และทำงานกับหนังของตัวเองหนักแค่ไหนเท่านั้นเอง

เพราะท้ายที่สุดความสำเร็จไม่ได้อยู่ที่แนวหนัง แต่เป็นเนื้อหาของหนังต่างหากใช่ไหมล่ะครับ